Aνακοινώσεις

Κυριακή 26 Μαΐου 2013

«Ρυθμίσεις για την τροποποίηση και τη βελτίωση συνταξιοδοτικών, δημοσιονομικών, διοικητικών και λοιπών διατάξεων του Υπουργείου Οικονομικών»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΕ

Ψηφίστηκε και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ο Ν.4151/2013  (ΦΕΚ 103/29-4-2013 τ. Α΄) που τροποποιεί και συμπληρώνει διατάξεις του Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων και καθιερώνει  το θεσμό της προκαταβολής της σύνταξηςυπέρ των αποχωρούντων, λόγω συνταξιοδότησης, πολιτικών υπαλλήλων.
Οι κυριότερες διατάξεις που αφορούν τους δημόσιους υπαλλήλους με τον ανωτέρω νόμο είναι:
Α) Καθιερώνεται ο θεσμός της προκαταβολής της σύνταξης για τους υπαλλήλους του Δημοσίου που αποχωρούν της υπηρεσίας λόγω συνταξιοδότησης.                          Συγκεκριμένα:
Ο μόνιμος υπάλληλος που αποχωρεί της υπηρεσίας λόγω συνταξιοδότησης, λαμβάνει κάθε μήνα και μέχρι την ημερομηνία έναρξης πληρωμής της σύνταξής του, προκαταβολή σύνταξης σε ποσοστό 50% του βασικού μισθού του μισθολογικού κλιμακίου ή του βαθμού που έφερε ο υπάλληλος κατά το χρόνο της αποχώρησής του. Το χρονικό διάστημα της προκαταβολής σύνταξης δεν μπορεί να υπερβεί τους 8 μήνες. Για όσους αποχωρήσουν της υπηρεσίας μέχρι 31-12-2015 ως βασικός μισθός θα υπολογιστεί εκείνος με τον οποίο μισθοδοτούνταν την 31-10-2011. Στις περιπτώσεις που ο μόνιμος υπάλληλος είναι ανάπηρος με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω ή γονέας τριών τέκνων και άνω ή γονέας τέκνου με αναπηρία ή προστάτης μέλους της οικογένειας με αναπηρία,το ποσοστό της προκαταβολής της σύνταξης ανέρχεται σε 60%. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών καθορίζεται η ημερομηνία έναρξης καταβολής του αυξημένου (60%) ποσού της προκαταβολής.                                                                                                                  Η προκαταβολή της σύνταξης θα ξεκινήσει για όσους αποχωρήσουν της υπηρεσίας από 1-6-2013 ενώ κατ’ εξαίρεση, όσοι έχουν αποχωρήσει ή θα αποχωρήσουνπριν από την 1-6-2013 ,λαμβάνουν προκαταβολή της σύνταξης , υπό την προϋπόθεση ότι τα στοιχεία τουΔ.Α.Υ.Κ  (Δελτίο Ατομικής και Υπηρεσιακής Κατάστασης του Υπαλλήλου) που τους αφορά, θα οριστικοποιηθούν από 30-5-2013 και μετά.                                                                                       Ειδικά όσοι αποχώρησαν ή αποχωρούν  από 1-3-2013 έως 31-5-2013, μπορούν να λάβουν αναλογία τρίμηνων αποδοχώνπου αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία της αποχώρησής τους έως 31-5-2013. Στην περίπτωση αυτή, εάν καταβλήθηκαν ακέραιες οι τρίμηνες αποδοχές, η προκαταβολή σύνταξης θα καταβληθεί από την επομένη της λήξης των τρίμηνων αποδοχών, το δε επιπλέον ποσό που καταβλήθηκε από 1-6-2013 και μετά θα συμψηφιστεί με τα αναδρομικά της σύνταξης.Καταργούνται οι τρίμηνες αποδοχές για όσους αποχωρήσουν από 1-6-2013και κατά συνέπεια δεν είναι δυνατή η συμπλήρωση του ορίου ηλικίας που γινόταν ως τώρα κατά τη διάρκεια των τρίμηνων αποδοχώνγια όσους δεν είχαν το όριο ηλικίας τη στιγμή της  αποχώρησης για την άμεση καταβολή της σύνταξης.Επί του ποσού της προκαταβολής της σύνταξης διενεργείται κράτηση μόνο για υγειονομική περίθαλψη και φόρο εισοδήματος.
Ποσά που καταβλήθηκαν ως προκαταβολή της σύνταξης συμψηφίζονται με τα ποσά που θα καταβληθούν ως αναδρομικά της σύνταξης. Εάν το ποσό των αναδρομικών της σύνταξης δεν επαρκεί για να καλύψειτο ποσό που δόθηκε ως προκαταβολή της σύνταξης, το υπόλοιπο  προς συμψηφισμό ποσό θα παρακρατηθεί σε δόσεις από την καταβαλλόμενη σύνταξη.                                          Η προκαταβολή της σύνταξης δεν καταβάλλεται:
·                  σε περίπτωση απόλυσης για πειθαρχικό παράπτωμα ή υπηρεσιακή ανεπάρκεια του υπαλλήλου
·                  σε περίπτωση παραίτησης του υπαλλήλου που δεν έχει θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα
·                  σε περίπτωση παραίτησης του υπαλλήλου που έχει θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα αλλά δεν έχει το προβλεπόμενο ηλικιακό όριο για την καταβολή της σύνταξης
·                  σε περίπτωση απόλυσης λόγω ανικανότητας ή θανάτου στην υπηρεσία ή θανάτου του υπαλλήλου που έχει αποχωρήσει από την υπηρεσία και βρίσκεται σε αναστολή καταβολής της σύνταξης λόγω μη συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Η σύνταξη  στις περιπτώσεις αυτές  καταβάλλεται στους δικαιούχους κατ’ απόλυτη προτεραιότητα.
Σε περίπτωση θανάτου συνταξιούχου, καταβάλλεται ως προκαταβολή  σύνταξης στον επιζώντα σύζυγο και στα τέκνα του, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησής τους, το 50% ολόκληρης της σύνταξής του.
Β) Θεσπίζονται, για πρώτη φορά, υποχρεώσεις:
·                  Στην υπηρεσία του αποχωρούντος υπαλλήλου να διαβιβάζει στην Υπηρεσία Συντάξεων του Γ.Λ.Κ.: α) το Δ.Α.Υ.Κ  (Δελτίο Ατομικής και Υπηρεσιακής Κατάστασης του Υπαλλήλου) μέσα σε είκοσι (20) εργάσιμες ημέρες από την ημερομηνία λύσης της υπαλληλικής σχέσης και β) την αίτηση συνταξιοδότησης μαζί με τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά μέσα σε προθεσμία δύο (2) μηνών από την ημερομηνία που φέρει το ΦΕΚ, στο οποίο δημοσιεύεται η λύση της υπαλληλικής σχέσης.


·        Στην υπηρεσία Συντάξεων του Γ.Λ.Κ. :
 α) να εκδίδει την πράξη συνταξιοδότησης μέσα σε έξι (6) μήνες από την ημερομηνία πρωτοκόλλησης της σχετικής αίτησης και σε περίπτωση διαδοχικής ασφάλισης μέσα σε επτά (7) μήνες.
 β) να τηρεί τη σειρά προτεραιότητας στην έκδοση των συνταξιοδοτικών πράξεων με βάση την ημερομηνία πρωτοκόλλησης της σχετικής αίτησης στο Γ.Λ.Κ.
 γ) να αποστέλλει μέσα σε δέκα (10) εργάσιμες ημέρες από την ηλεκτρονική παραλαβή του Δ.Α.Υ.Κ. τη σχετική αλληλογραφία με τα στοιχεία του υπαλλήλου στους συναρμόδιους ασφαλιστικούς φορείς, εφόσον συντρέχει εφαρμογή της διαδοχικής ασφάλισης. 
   δ) να προβαίνει στην πρώτη πληρωμή της προκαταβολής της σύνταξης το αργότερο μέσα σε σαράντα (40) ημέρες από την ημερομηνία της ηλεκτρονικής παραλαβής του Δ.Α.Υ.Κ.  
       Ορίζεται  ότι η παραβίαση των προαναφερόμενων υποχρεώσεων για την Υπηρεσία Συντάξεων του Γ.Λ.Κ. και τις λοιπές υπηρεσίες συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα και τιμωρείται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 109 του Υπαλληλικού Κώδικα (ν.3528/2007).
Γ)    Για τον υπολογισμό του επιδόματος θέσης- ευθύνης στο συντάξιμο μισθό είναι απαραίτητη η άσκηση των καθηκόντων του προϊσταμένου οργανικής μονάδας τουλάχιστον για μια διετία και με την προϋπόθεση η επιλογή να έγινε από το αρμόδιο κατά περίπτωση όργανο σύμφωνα με τις οικείες διοικητικές διατάξεις και όχι κατά ανάθεση ή αναπλήρωση  του ελλείποντος προϊσταμένου.
Δ) Είναι δυνατή η ανάκληση της πράξης αναγνώρισης ως συντάξιμου του χρόνου στρατιωτικής θητείας, που εκδόθηκε μέχρι 31-12-2010, ανεξαρτήτως του χρόνου κοινοποίησης της πράξης, με βάση τον οποίο ο υπάλληλος θεμελίωσε συνταξιοδοτικό δικαίωμα  μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία προκειμένου να υπαχθεί σε ευνοϊκότερες προϋποθέσεις, που ισχύουν γι αυτούς που θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1-1-2011. Αφορά κυρίως άνδρες με ανήλικο παιδί που συμπλήρωσαν 25ετία μέχρι 31-12-2010 με την αναγνώριση αυτού του χρόνου της στρατιωτικής θητείας και δεν μπορούσαν να κάνουν χρήση της διάταξης των γονέων με ανήλικα παιδιά.                                                                                       Εννοείται ότι, αν δεν έχει εκδοθεί η πράξη αναγνώρισης, ανάκληση της αίτησης για αναγνώριση μπορεί να γίνει οποτεδήποτε.
Ε)  Παρέχεται η δυνατότητα επαναφοράς στην υπηρεσία των υπαλλήλων που αποχώρησαν, χωρίς να δικαιούνται άμεση καταβολή της σύνταξης, εφόσον αυτό οφείλεται σε πλάνη ως προς τους όρους και τις προϋποθέσεις για την άμεση καταβολή της σύνταξης  και προκύπτει αυτό από την απορριπτική πράξη συνταξιοδότησης του Γ.Λ.Κ.
Η αίτηση για επαναφορά υποβάλλεται στην υπηρεσία του υπαλλήλου εντός αποκλειστικής προθεσμίας 3 μηνών από την ημερομηνία που φέρει η απορριπτική πράξη συνταξιοδότησης του Γ.Λ.Κ. Το χρονικό διάστημα από την αποχώρηση από την υπηρεσία μέχρι την επαναφορά σε αυτή δεν λογίζεται συντάξιμο και δεν καταβάλλονται αποδοχές γι αυτό το διάστημα.
ΣΤ)  Δεν μεταβάλλεται  μέχρι 31-12-2015 το κατώτατο όριο σύνταξης του Δημοσίου (364 €). Δηλαδή θα συνεχίσει να υπολογίζεται στο 37% του εισαγωγικού βασικού μισθού της Π.Ε κατηγορίας του παλιού μισθολογίου (985 €) και όχι του νέου μισθολογίου (1.092 €).
   
Γιάννης Μπαλάγκας
Ειδικός συνεργάτης ΔΟΕ

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

ΗΠΑ: Η αποτυχία της σχολικής αξιολόγησης



Γιατί άλλαξα γνώμη

Της Diane Ravitch*

Όταν το 1991 ανέλαβα καθήκοντα υφυπουργού Παιδείας στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους πατρός, δεν είχα κάποια κατασταλαγμένη άποψη για το ζήτημα της «ελεύθερης επιλογής» στην εκπαίδευση ή για το πώς θα καταστούν οι εκπαιδευτικοί «περισσότερο υπεύθυνοι». Όμως, όταν, δύο χρόνια, αργότερα εγκατέλειψα την κυβέρνηση, υποστήριζα την αρχή της αμοιβής του εκπαιδευτικού ανάλογα με την αξία του: θεωρούσα ότι οι εκπαιδευτικοί των οποίων οι μαθητές επιτύγχαναν καλύτερα αποτελέσματα έπρεπε να αμείβονται καλύτερα από τους υπόλοιπους. Υποστήριζα, επίσης, τη γενίκευση των τεστ αξιολόγησης τα οποία μου φαίνονταν χρήσιμα, ούτως ώστε να εντοπίζουμε με ακρίβεια ποια σχολεία χρειάζονταν συμπληρωματική βοήθεια. Έτσι, εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου όταν, το 2001, το Κογκρέσο ψήφισε έναν νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση, τον νόμο NCLB («Νο Child Left Behind», «Κανένα παιδί δεν θα εγκαταλειφθεί στην τύχη του»), και όταν στη συνέχεια, το 2002, ο πρόεδρος Μπους τον έθεσε σε ισχύ με την υπογραφή του.

Σήμερα, παρατηρώντας τις χειροπιαστές επιπτώσεις της συγκεκριμένης πολιτικής, έχω αλλάξει γνώμη, θεωρώ, πλέον, ότι η ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνουν τα παιδιά έχει μεγαλύτερη σημασία από τα προβλήματα διαχείρισης, οργάνωσης ή αξιολόγησης των σχολικών μονάδων.

Ο νόμος NCLB απαιτεί από κάθε πολιτεία των ΗΠΑ να αξιολογήσει τις ικανότητες όλων των μαθητών στην ανάγνωση και στις μαθηματικές πράξεις, από το επίπεδο της τρίτης δημοτικού έως εκείνο της δευτέρας γυμνασίου. Στη συνέχεια, τα αποτελέσματα κάθε σχολικής μονάδας αναλύονται σε συνάρτηση με την εθνοτική προέλευση, το επίπεδο γνώσης της αγγλικής γλώσσας, την ενδεχόμενη ύπαρξη αναπηριών ή μαθησιακών δυσκολιών και το εισόδημα των γονέων. Σε κάθε μία από τις ομάδες που συγκροτούνται με αυτόν τον τρόπο, επιβάλλεται να επιτευχθεί, μέχρι το 2014, ποσοστό επιτυχίας 100% στα τεστ. Εάν σε ένα σχολείο, ακόμα και μία μονάχα από αυτές τις ομάδες δεν επιτυγχάνει συνεχείς προόδους προς την εκπλήρωση του στόχου που έχει τεθεί, η σχολική μονάδα υπόκειται σε κυρώσεις, των οποίων η σοβαρότητα αυξάνεται σταδιακά. Την πρώτη χρονιά, το σχολείο δέχεται μια επίπληξη. Την επόμενη, σε όλους τους μαθητές (ακόμα και σε εκείνους που πέτυχαν υψηλή βαθμολογία) προσφέρεται η δυνατότητα να αλλάξουν σχολική μονάδα. Την τρίτη χρονιά, οι φτωχότεροι μαθητές δικαιούνται δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία. Εάν το σχολείο δεν κατορθώσει να επιτύχει τους στόχους που έχουν τεθεί μέσα σε διάστημα πενταετίας, βρίσκεται αντιμέτωπο με τα ενδεχόμενα της ιδιωτικοποίησής του, της μετατροπής του σε charter school (βλέπε παρακάτω), της πλήρους αναδιάρθρωσής του ή, απλούστατα, του κλεισίματός του. Το δε προσωπικό του μπορεί να απολυθεί. Αυτή τη στιγμή, περίπου το ένα τρίτο των δημόσιων σχολείων της χώρας (δηλαδή, περισσότερα από 30.000) έχουν ενταχθεί στην κατηγορία των σχολικών μονάδων που δεν επιτυγχάνουν «ικανοποιητικά ετήσια αποτελέσματα».

Το κρίσιμο σημείο του νόμου NCLB είναι ότι άφησε τις πολιτείες να ορίσουν τα δικά τους κριτήρια αξιολόγησης. Έτσι, κάποιες εκμεταλλεύθηκαν τη δυνατότητα να μειώσουν τις απαιτήσεις τους… έτσι ώστε να διευκολύνονται οι μαθητές να επιτύχουν τους στόχους που έχουν τεθεί. Όμως, η βελτίωση του σχολικού επιπέδου που προβάλλεται σε τοπικό επίπεδο δεν επιβεβαιώνεται πάντα από τα ομοσπονδιακά τεστ. Πράγματι, το Κογκρέσο υποχρεώνει τα σχολεία να υποβάλουν ορισμένους από τους μαθητές τους, επιλεγμένους με τυχαίο τρόπο, σε μια αξιολόγηση σε εθνικό επίπεδο, στη National Assessment of Educational Progress (ΝΑΕΡ), ούτως ώστε να γίνεται δυνατή η σύγκριση των αποτελεσμάτων τους με εκείνα που παρουσιάζουν οι πολιτείες. Στο Τέξας, για παράδειγμα, όπου οι αρχές εμφανίζουν ότι έχουν επιτύχει ένα πραγματικό παιδαγωγικό θαύμα, οι επιδόσεις των μαθητών στο τεστ ανάγνωσης παρουσιάζουν στασιμότητα εδώ και δέκα χρόνια. Κατά τον ίδιο τρόπο, ενώ η πολιτεία του Τενεσί υποστήριζε ότι το 90% των μαθητών της είχε επιτύχει τους στόχους που είχαν τεθεί για το έτος 2007, η αξιολόγηση της ΝΑΕΡ αποδείχθηκε πολύ λιγότερο κολακευτική (μόλις το 26% αρίστευσε).

Ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια δολάρια για τη σύνταξη όλων αυτών των τεστ στα οποία στηρίζονται τα συστήματα αξιολόγησης, καθώς και για τη διεξαγωγή των αντίστοιχων εξετάσεων. Σε πολλά σχολεία, αρκετούς μήνες πριν την ημερομηνία διεξαγωγής τους, οι εκπαιδευτικοί παύουν να ασχολούνται με τη διδακτέα ύλη και αφοσιώνονται στην εντατική προετοιμασία των μαθητών τους για τα τεστ. Ωστόσο, πλήθος ειδικών απέδειξε ότι τα παιδιά δεν επωφελούνται από όλη αυτή τη διαδικασία, δεδομένου ότι μαθαίνουν τις τεχνικές με τις οποίες μπορούν να επιτύχουν καλά αποτελέσματα στα τεστ και λιγότερο το πραγματικό περιεχόμενο του εξεταζόμενου μαθήματος.

Παρά τα χρήματα και τον χρόνο που διατέθηκαν, οι επιδόσεις στη ΝΑΕΡ ελάχιστα βελτιώθηκαν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, έμειναν στάσιμες. Μάλιστα, στα μαθηματικά παρατηρούνταν μεγαλύτερη πρόοδος πριν από την εφαρμογή του νόμου NCLB. Σύμφωνα δε με τις υπάρχουσες εκτιμήσεις, όσον αφορά την ανάγνωση, το επίπεδο βελτιώθηκε στην τετάρτη δημοτικού, ενώ στη δευτέρα γυμνασίου οι επιδόσεις του 2009 ήταν ίδιες με εκείνες που είχαν καταγραφεί το 1998.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα αποτελέσματα που επιτυγχάνουν οι μαθητές στα τεστ, ούτε και ο τρόπος με τον οποίο οι πολιτείες και οι πόλεις κατορθώνουν να επιτύχουν τα αποτελέσματα. Το πραγματικό θύμα αυτής της επιμονής των αρχών σε παρόμοιες μεθόδους είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης. Καθώς η ανάγνωση και τα πρακτικά μαθηματικά έχουν πλέον απόλυτη προτεραιότητα, οι εκπαιδευτικοί συνειδητοποιούν ότι αυτά τα δύο μαθήματα καθορίζουν το μέλλον του σχολείου τους -αλλά και τη διατήρηση της θέσης τους-, με αποτέλεσμα να παραμελούν τα υπόλοιπα. Η ιστορία, η λογοτεχνία, η γεωγραφία, οι φυσικές επιστήμες, οι ξένες γλώσσες, η αγωγή του πολίτη και τα καλλιτεχνικά μαθήματα υποβαθμίζονται σε εντελώς δευτερεύοντα.

Από την άλλη πλευρά, εδώ και δεκαπέντε χρόνια περίπου, μια άλλη πρόταση έχει προσελκύσει την προσοχή ισχυρών ιδρυμάτων και πλούσιων εκπροσώπων της εργοδοσίας. Πρόκειται για την «ελεύθερη επιλογή», η οποία ενσαρκώνεται κυρίως στα charter schools που έκαναν την εμφάνισή τους στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Από εκείνη την εποχή, έχουν δημιουργήσει ένα ευρύτατο κίνημα που περιλαμβάνει περισσότερα από 5.000 σχολεία με 1.500.000 μαθητές. Οι συγκεκριμένες σχολικές μονάδες χρηματοδοτούνται με δημόσιους πόρους, αλλά διοικούνται όπως οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και δεν υπάγονται στις περισσότερες από τις νομοθετικές ρυθμίσεις που ισχύουν για το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Για παράδειγμα, η πλειονότητα (ποσοστό μεγαλύτερο του 95%) αρνείται να προσλάβει συνδικαλισμένους εκπαιδευτικούς. Κι όταν οι αρχές της πολιτείας της Νέας Υόρκης θέλησαν να πραγματοποιήσουν αξιολόγηση και έλεγχο της λειτουργίας των charter schools στα οποία είχαν χορηγήσει άδεια λειτουργίας, τα σχολεία προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη για να αποτρέψουν παρόμοιο ενδεχόμενο: η πολιτεία όφειλε να τους έχει εμπιστοσύνη και να τα αφήσει να πραγματοποιήσουν αυτοέλεγχο και αυτοαξιολόγηση.

Το επίπεδό τους είναι υπερβολικά άνισο. Σε μερικά είναι εξαιρετικό, ενώ σε άλλα είναι καταστροφικό. Συνήθως το επίπεδο κυμαίνεται ανάμεσα στα δύο άκρα. Μέχρι σήμερα, έχει επιχειρηθεί μονάχα μία προσπάθεια αξιολόγησής τους σε εθνικό επίπεδο: πρόκειται για την έρευνα της Μάργκαρετ Ρέιμοντ, οικονομολόγου στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ1. Παρ’ όλο που χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Walton Family Foundation, το οποίο υπεραμύνεται φανατικά των charter schools, η έρευνα απέδειξε ότι μόλις το 17% των συγκεκριμένων σχολείων έχουν επιτύχει ανώτερο επίπεδο από εκείνο που απαντάται σε ένα συγκρίσιμο δημόσιο σχολείο. Το υπόλοιπο 83% επιτυγχάνει παρεμφερείς ή κατώτερες επιδόσεις. Όσον αφορά δε τις εξετάσεις της ΝΑΕΡ στην ανάγνωση και στα μαθηματικά, οι μαθητές που φοιτούν στα charter schools επιτυγχάνουν τα ίδια αποτελέσματα με εκείνους των δημόσιων σχολείων, ανεξαρτήτως κατηγορίας (μαύροι, ισπανόφωνοι, φτωχοί, κάτοικοι μεγάλων πόλεων). Παρ’ όλα αυτά, το μοντέλο των charter schools θεωρείται ότι αποτελεί τη θαυματουργή λύση για όλα τα προβλήματα του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος, τόσο για τη Δεξιά -φυσικά- όσο και για πολλούς δημοκρατικούς. Μάλιστα, οι τελευταίοι έχουν δημιουργήσει και μια ομάδα πίεσης, τους «Δημοκρατικούς για την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση».

Ορισμένα charter schools αποτελούν ιδιωτικές επιχειρήσεις, ενώ άλλα είναι μη κερδοσκοπικά σωματεία. Η λειτουργία τους στηρίζεται στο υψηλό ποσοστό ανανέωσης του προσωπικού τους, καθώς οι εκπαιδευτικοί τους εργάζονται απίστευτα πολλές ώρες (έως και 60 ή 70 ώρες την εβδομάδα), ενώ παράλληλα είναι υποχρεωμένοι να έχουν πάντοτε το κινητό τηλέφωνό τους ανοιχτό, έτσι ώστε να μπορούν οι μαθητές τους να έρθουν σε επαφή μαζί τους οποιαδήποτε στιγμή. Η απουσία συνδικάτων διευκολύνει την επιβολή παρόμοιων συνθηκών εργασίας.

Όταν τα μέσα ενημέρωσης ενδιαφέρονται για τα charter schools, εστιάζουν πολύ συχνά την προσοχή τους σ’ εκείνα που έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι, είτε ηθελημένα είτε όχι, δημιουργούν την εντύπωση ότι πρόκειται για πραγματικούς «παραδείσους» γεμάτους νεαρούς και δυναμικούς εκπαιδευτικούς και μαθητές με στολή, άψογους τρόπους και ικανούς να συνεχίσουν όλοι τους τις σπουδές στο πανεπιστήμιο. Όμως, τα ρεπορτάζ αποσιωπούν ορισμένους παράγοντες που έχουν αποφασιστική σημασία. Κατ’ αρχήν, οι μαθητές τους προέρχονται από οικογένειες που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχολική επίδοση των παιδιών τους. Επιπλέον, δέχονται την εγγραφή λιγότερων παιδιών με ξένη μητρική γλώσσα, με μαθησιακές δυσκολίες ή άστεγων2, γεγονός που τους εξασφαλίζει ένα πλεονέκτημα σε σύγκριση με τα δημόσια σχολεία. Τέλος, έχουν το δικαίωμα να διώξουν και να στείλουν σε δημόσιο σχολείο τους μαθητές που «κηλιδώνουν» την εικόνα του σχολείου.

Όταν αναπτύχθηκε το κίνημα υπέρ των charter schools, στηριζόταν στη βεβαιότητα ότι θα ιδρύονταν και θα στελεχώνονταν από εκπαιδευτικούς γεμάτους ζήλο, οι οποίοι θα ενδιαφέρονταν να βοηθήσουν τους μαθητές που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Καθώς θα είχαν ελευθερία κινήσεων, θα μπορούσαν να καινοτομήσουν και να βρουν τρόπους για να βοηθηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η συγκεκριμένη κατηγορία μαθητών. Έτσι, θα ωφελούνταν το σύνολο της κοινότητας όταν οι μαθητές θα επέστρεφαν στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως, σήμερα, τα σχολεία αυτού του τύπου ανταγωνίζονται ανοιχτά τα δημόσια σχολεία. Στο Χάρλεμ, τα δημόσια σχολεία είναι αναγκασμένα να οργανώνουν διαφημιστικές καμπάνιες που απευθύνονται στους γονείς. Οι προϋπολογισμοί των (τουλάχιστον) 500 δολαρίων για διαφημιστικά φυλλάδια φαίνονται αστείοι μπροστά στο ποσό των 325.000 δολαρίων που διαθέτει για διαφήμιση ο ισχυρός όμιλος που προσπαθεί να διώξει τα δημόσια σχολεία από την «εκπαιδευτική αγορά».

Τον Ιανουάριο του 2009, όταν ανέλαβε η κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα, ήμουν σίγουρη ότι θα καταργούσε τον νόμο NCLB και θα ξεκινούσε την προσπάθειά της πάνω σε υγιείς βάσεις. Όμως, συνέβη το ακριβώς αντίθετο: υιοθέτησε τις πιο επικίνδυνες ιδέες και επιλογές της περιόδου Μπους. Το πρόγραμμά της -με την ονομασία «Race to the Top» (Αγώνας Δρόμου προς την Κορυφή)- υπόσχεται επιδοτήσεις 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε πολιτείες οι οποίες αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα εξαιτίας της κρίσης. Για να επωφεληθούν από αυτόν τον πακτωλό, οφείλουν να καταργήσουν κάθε νομοθετικό φραγμό που αφορά τη δημιουργία των charter schools. Έτσι, η εξάπλωσή τους υλοποιεί το παλιό όνειρο των επιχειρήσεων της εκπαίδευσης και των οπαδών της θεωρίας ότι τα πάντα πρέπει να ρυθμίζονται από την αγορά, οι οποίοι φιλοδοξούν να διαλύσουν εντελώς το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Όμως, είναι παράλογο να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί με βάση τα αποτελέσματα των μαθητών τους, καθώς αυτά δεν εξαρτώνται μονάχα από όλα όσα συμβαίνουν μέσα στην τάξη. Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζουν εξωτερικοί παράγοντες, όπως οι οικονομικοί πόροι της οικογένειας, ο ζήλος τους για μάθηση, καθώς και η υποστήριξη την οποία πρέπει -ή μπορούν- να τους εξασφαλίσουν οι γονείς τους. Κι όμως, οι μόνοι που θεωρούνται υπεύθυνοι για τις επιδόσεις των μαθητών είναι οι εκπαιδευτικοί. Όσον αφορά δε τις «αλλαγές» στις σχολικές μονάδες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, πρόκειται για ευφημισμό που αποκρύπτει ότι πρόκειται ακριβώς για τα μέτρα που προέβλεπε και ο NCLB. Εάν οι επιδόσεις των μαθητών δεν βελτιώνονται με ταχύ ρυθμό, τα σχολεία περνούν στην αρμοδιότητα της πολιτείας, κλείνουν, ιδιωτικοποιούνται ή μετατρέπονται σε charter schools. Όταν οι αρχές της πολιτείας του Ροντ Αϊλαντ ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να απολύσουν όλο το διδακτικό προσωπικό του μοναδικού λυκείου της πόλης Σέντραλ Φολς, η απόφασή τους επικροτήθηκε από τον υπουργό Παιδείας, Αρνε Ντάνκαν, κι από τον ίδιο τον δημοκρατικό πρόεδρο. Πρόσφατα, το προσωπικό επαναπροσελήφθη, αφού προηγουμένως δέχθηκε να εργάζεται περισσότερες ώρες και να προσφέρει περισσότερη εξατομικευμένη βοήθεια στους μαθητές.

Η έμφαση που δίνει η κυβέρνηση Ομπάμα στην αξιολόγηση ώθησε τις πολιτείες να τροποποιήσουν τη σχετική νομοθεσία τους, ελπίζοντας ότι θα τους χορηγηθούν τα ομοσπονδιακά κονδύλια που τόσο πολύ χρειάζονται. Η Φλόριντα ψήφισε πρόσφατα νόμο με τον οποίο απαγορεύεται η πρόσληψη εκπαιδευτικών που δεν διαθέτουν προϋπηρεσία, το ήμισυ του μισθού τους συνδέεται με τις επιδόσεις των μαθητών τους, ενώ καταργούνται και τα κονδύλια για τη διά βίου επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Παράλληλα, η διαδικασία αξιολόγησης των σχολικών μονάδων χρηματοδοτείται με την παρακράτηση από την πολιτεία του 5% του προϋπολογισμού κάθε περιφέρειας για την εκπαίδευση. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους και κατόρθωσαν να πείσουν τον κυβερνήτη Τσάρλι Κριστ να μην υπογράψει αυτόν τον νόμο, γεγονός που, πιθανότατα, σήμανε και το τέλος της πολιτικής του καριέρας στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα3. Όμως, παρόμοια μέτρα λαμβάνονται σχεδόν παντού σε ολόκληρη τη χώρα.



* Η Diane Ravitch είναι ερευνήτρια των επιστημών της εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έχει, μεταξύ άλλων, εκδώσει το «The Death and Life of the Great American School System: How Testing and Choice Are Undermining Education», Basic Books, Νέα Υόρκη, 2010. Tο άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο περιοδικό «The Nation» (Νέα Υόρκη), τον Ιούνιο του 2010.



1 «Multiple choice: Charter school performance in 16 states», Center for Research on Education Outcomes (Credo), Stanford University, Ιούνιος 2009.

2 (ΣτM): Στις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω του κύματος των κατασχέσεων των κατοικιών την τελευταία πενταετία, εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες είναι πλέον άστεγες και ζουν -αν όχι στον δρόμο- σε τροχόσπιτα και σε σκηνές. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, μεγάλο μέρος των παιδιών τους προσπαθεί να συνεχίσει τη φοίτησή του στο σχολείο.

3 (ΣτΜ): Ο κυπριακής καταγωγής Τσάρλι Κριστ, κυβερνήτης της Φλόριντα από το 2006, αποφάσισε να διεκδικήσει την έδρα της πολιτείας για τη Γερουσία. Στις προκριματικές εκλογές, όμως, για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, έχασε από τον Μάρκο Ρούμπιο, εκφραστή του ακραίου κινήματος Tea Party. Ο Κριστ κατέβηκε στις εκλογές της 2ας Νοεμβρίου ως ανεξάρτητος, αλλά τελικά ηττήθηκε από τον Ρούμπιο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ


Τρίτη 21 Μαΐου 2013

Συγκέντρωση υπογραφών ενάντια στη δίωξη του Στ. Γκουλιώνη





O εκπαιδευτικός Γκουλιώνης Στέφανος, δάσκαλος του 1ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου για παιδιά με αυτισμό παραπέμπεται άμεσα στο πειθαρχικό με την κατηγορία «της ανάρμοστης για δημόσιο υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας». Μια σοβαρή πειθαρχική κατηγορία με βάσει το άρθρο 107 παρ. ε του ν. 4057/2012 που επισύρει και τις ποινές της προσωρινής ή οριστικής παύσης.
Αιτία ή πρόφαση για την παραπομπή του Γκουλιώνη Στέφανου είναι η πρωτόδικη καταδίκη του από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας με την ψεύτικη κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής μετά την παντελώς άδικη και αναίτια σύλληψη κατά την παρέλαση την 25η Μαρτίου του 2012 στην Λάρισα. Η υπόθεση αυτή σύντομα (24/10/2013) θα κριθεί και πάλι στο Εφετείο Λάρισας και είναι βέβαιο ότι όποια ψευδής κατηγορία και ποινή θα καταπέσουν.

Αυτή τη στιγμή, όμως, ο εκπαιδευτικός Γκουλιώνης Στέφανος παραπέμπεται στο πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία «της ανάρμοστης συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας». Ο νέος πειθαρχικός κώδικας με τον τρόπο αυτό στην ουσία ακυρώνει τα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα του δημοσίου υπαλλήλου μια και με την αόριστη αυτή κατηγορία στην ουσία δίνει τη δυνατότητα να διωχθεί το φρόνημα και η πολιτική συμπεριφορά ενώ τον υπάλληλο τον κατατάσσει στους επίορκους!!! Ταυτόχρονα ο 4093/2012, οδηγεί σε αργία τον υπάλληλο που έχει παραπεμφθεί στο πειθαρχικό ακόμα κι αν η υπόθεσή του δεν έχει τελεσιδικήσει.

 EΔΩ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ