ΑΡΟΝ ΑΡΟΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

 Συνάδελφοι , την εμπιστοσύνη που μας δείξατε στις χθεσινές εκλογές τη μετατρέπουμε σε σάλπισμα αγώνα .

Οι Φιλοκυβερνητικές παρατάξεις ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ το έπραξαν και αυτό,   ζήτησαν εκλογές τη   Δευτέρα, γιατί την Τετάρτη τα κόμματα που υποστηρίζουν, θέλουν να περάσουν τα μέτρα τους.  Δεν πρόκειται απλώς για κάποιες νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, πρόκειται για την ολοκληρωτική μετατροπή της χώρας σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη και των εργαζομένων της σε σκλάβους του 21ου αιώνα, με αμοιβές των 200-300 ευρώ, χωρίς σύνταξη-ασφάλιση-υγεία-παιδεία, με ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου και των κρατικών οργανισμών , χωρίς καν πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό ρεύμα!

Συνάδελφοι μην τρομοκρατείστε.  

Ξέρουμε τι γίνεται,  βροχή οι διαμαρτυρίες σας   για τα τηλεφωνήματα,  για τις υποσχέσεις, για τις απειλές.

Κάντε την οργή σας πράξη αγωνιστική,  στείλτε εκπροσώπους στα υπηρεσιακά συμβούλια στυλοβάτες στον αγώνα μας.

Το δίκιο δε μπορούμε να το υπερασπιστούμε αν πρώτα από όλα δε διαφεντέψουμε την αξιοπρέπεια μας.

Κάντε  πράξη τα λόγια του μεγάλου δάσκαλου «γίνεται τέκνα της ανάγκης κι ώριμα τέκνα της οργής»

Οι χορηγίες στα σχολεία

Σε λίγο τα σχολεία μας θα γράφουν ….Coca Cola !!!

  Θέλουν το 10%
Οπως  καταγγέλλουν καθηγητές του Πειραιά «η εταιρεία C... με έδρα τον Πειραιά διαφημίζει πως μπορεί να αναλάβει ορισμένα λειτουργικά έξοδα των σχολείων (πετρέλαιο, μικροεπισκευές κλπ?), με αντάλλαγμα το 10% της επιφάνειας του σχολείου να διατίθεται για τη διαφήμιση χορηγών. Εκμεταλλεύεται την άθλια οικονομική κατάσταση των σχολείων, την υποχρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών, για να μετατρέψει τα σχολεία σε διαφημιστικές πινακίδες».

Δηλώνουμε την αντίθεσή μας στη λογική της χορηγίας και του σχολείου της αγοράς. Τα παιδιά και τα σχολεία μας δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται για να προωθηθούν τα συμφέροντα εταιρειών με τη μορφή κοινωνικής υπευθυνότητας ή με οποιαδήποτε άλλη μορφή. Τέτοιες δραστηριότητες δεν χωρούν στα σχολεία μας. Θεωρούμε επικίνδυνες αυτές τις προσεγγίσεις αφού ανοίγουν την πόρτα για τη χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων από τους ίδιους τους γονείς και την τοπική κοινωνία. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής θα είναι η κατηγοριοποίηση των σχολείων, ο μαρασμός και το κλείσιμο σχολικών μονάδων που δεν θα μπορέσουν να βρουν χορηγούς.
Η κρίση και η φτώχεια που αποτυπώνονται στα σχολεία μας είναι μια πραγματικότητα που όλοι μας βιώνουμε.
Σ΄ αυτές τις συνθήκες λοιπόν η υποχρέωση της πολιτείας δεν είναι η προβολή των εταιρειών και των στόχων τους, αλλά η αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης και η κάλυψη των πραγματικών αναγκών των παιδιών.

‘’Εκπαιδευτικοί εν δράσει’’

           

               ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ                                                                                                 
                                                                                                      Κόρινθος 9-9-12

Συνάδελφοι,

 Στο συνέδριο του Ιούνη, ο κρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, πιο απονομιμοποιημένος και απαξιωμένος από κάθε άλλη φορά, στηριγμένος σε μια πλειοψηφία που δεν αντικατοπτρίζει τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης στον κλάδο, αντί να απαντήσει από τη σκοπιά των αναγκών της μαχόμενης εκπαίδευσης, απάντησε από τη σκοπιά της υπεράσπισης των πολιτικών της κυβέρνησης και των ξένων καθοδηγητών της. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έδωσε μάχη χαρακωμάτων, για να διατηρήσει τα προνόμιά της και να αποτρέψει κάθε απόφαση που θα έθετε τον κλάδο σε τροχιά αμφισβήτησης και ανατροπής των κυβερνητικών επιλογών.

 Σφύριξαν τη λήξη των εργασιών της Γ.Σ. θέτοντας θέμα απαρτίας, ώστε να μην υπάρξει απόφαση για το διεκδικητικό αγωνιστικό πλαίσιο, αφού πρώτα οι αντιπρόσωποί τους σκόρπισαν πρόωρα αφήνοντας πίσω τους άδεια έδρανα. 

 Και η συνέχεια……………………………..

Στις 31 Αυγούστου, στην κινητοποίηση των αδιόριστων εκπαιδευτικών ο υπουργός Παιδείας τους υποδέχτηκε με κλειστές τις πόρτες και την κλούβα των ΜΑΤ στην είσοδο.                                                                                                   Η απουσία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΠΑΣΚ- ΔΑΚΕ) καθώς και η άρνησή της να στηρίξει την κινητοποίηση, διευκόλυνε  για άλλη μια φορά την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου .

 Και κατόπιν είπαν…….δε ρίχνουμε μια ντουφεκιά;

Απεργία την πρώτη μέρα που θ ανοίξουν τα σχολεία!!

Απεργιακή φωτοβολίδα, η οποία γίνεται μόνο και μόνο για να βγει από την υποχρέωση ο συνδικαλιστικός μηχανισμός των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ, ενόψει και της «σάρωσης» που θα επιχειρηθεί σε όλα τα επίπεδα από την κυβερνητική τρόικα εσωτερικού.

Απεργία που δεν πληροί σοβαρές προϋποθέσεις αγώνα από πλευράς αιτημάτων, οργάνωσης, στρατηγικού σχεδιασμού.

Μια ούτε καν κλαδική αλλά υποκλαδική  απεργία χωρίς δυνατότητα προετοιμασίας και χωρίς προσπάθεια συνεννόησης με την εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της.

Ανέξοδη ρητορική των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ

  Αποδεικνύεται περίτρανα και ανοιχτά πλέον πώς παίζει το παιχνίδι χρόνια τώρα αυτή η ανυπόληπτη γραφειοκρατία, παρέχοντας δηλ. απλόχερα πίστωση χρόνου στην εκάστοτε πολιτική εξουσία για να υλοποιεί την πολιτική της και περιοριζόμενη η ίδια στην κήρυξη απεργιών της πλάκας, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο σχεδιασμό και διακύβευμα).

Αυτοί ,προφανώς και δεν μπορούν να εμπνεύσουν και να πρωτοστατήσουν σε κανένα αγώνα.

Το όπλο της απεργίας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να το εκχωρούμε στους παρακοιμώμενους της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας που θέλουν να κάνουν παιχνιδάκια μ’ αυτό.

Μας είπαν θα μας κρεμάσουν αλλά επειδή έχουμε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και δημοκρατική μας επιτρέπουν να διαλέξουμε το δέντρο.

Εμείς ,δέντρο δε διαλέγουμε ,θα συστρατευθούμε σε αγώνα  και συγκρότηση ενός ευρύ συνδικαλιστικού φορέα για την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης  που οδηγεί στον εργασιακό μεσαίωνα, σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις ,σκορπώντας τη φτώχεια, την ανεργία, τη δυστυχία.

Συνάδελφοι,

Η συμμετοχή μας σε τέτοιου είδους μορφές αγώνα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι μας και δεν μπορούμε για λόγους αρχής, να απέχουμε...

 Εμείς, και ένας απεργός να είναι εκείνη τη ημέρα που δεν κατευθύνεται από  σκοπιμότητες  δεν μπορούμε παρά να είμαστε δίπλα του.

                      

Για την απεργια..........

Μια απεργία χωρίς καθόλου χρόνο προετοιμασίας -επί της ουσίας, 24ωρη και αυστηρά κλαδική που αποτελεί το άλλοθι του Μαντά και της παρέας του.

Είναι ξεκάθαρο ότι ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ με την πρόταση αυτή θέλουν να ξεμπερδεύουν με κάθε αγωνιστική δραστηριότητα από πολύ νωρίς.  Η προκήρυξη μιας απεργίας στο συγκεκριμένο χρόνο και χωρίς ουσιαστική προετοιμασία έχει εξασφαλισμένη την καταγραφή μονοψήφιων ποσοστών. Θα δώσει δηλαδή το άλλοθι στη γραφειοκρατία να επικαλείται στη συνέχεια τα μειωμένα αγωνιστικά αντανακλαστικά του κλάδου για να ξορκίζει κάθε επερχόμενο αγώνα και να ακολουθεί την πεπατημένη της ΑΔΕΔΥ. Από την άλλη μεριά η προκήρυξη της απεργίας διευκολύνει τα γνωστά επικοινωνιακά παιχνίδια της γραφειοκρατίας που εξαντλούν την αγωνιστικότητα του κλάδου στα τέλη Αυγούστου για να βρίσκονται στον αφρό της επικαιρότητας ενόψει νέας σχολικής χρονιάς.

Εκτίμησή μας είναι –  ότι η ΠΑΣΚ προσπαθώντας να διασωθεί πολιτικά- και μην ξεχνάτε ότι η χρονιά είναι εκλογική- θα προβάλει την πατρότητα της πρότασης για  να εμφανιστεί ως γνήσιος εκφραστής των νέων συναδέλφων, γι’ αυτό και αναδεικνύει ως ζήτημα αιχμής σε αυτή την απεργία τις συνθήκες διαβίωσης των κάτω από 600 ευρώ αμειβόμενων εκπαιδευτικών. 

Να πάρουμε μια γενναία απόφαση επιτέλους : ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ  και να διεκδικήσουμε ΜΙΑ και ΜΟΝΗ ταχτική : ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ  και στο ΔΗΜΟΣΙΟ και ΣΤΟΝ ιδιωτικό τομέα ΜΕ κατάληξη ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ στη δουλειά όταν θα ΠΑΨΕΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ 3 ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ !
Κι επειδή θα μου πουν κάποιοι "μα εδώ δεν κάνουν 24ωρη", απαντώ :  ΑΚΡΙΒΩΣ τώρα κι εγώ ΔΕΝ θα ρίξω τουφεκια στο ....  γάμο της συνδικαλιστικής αλητείας !(ελπίζω αυτή τη φορά να μη παρασυρθώ και να αντεξω να πάω στο σχολείο στις 12)

Παρακαλούμε για θέσεις και απόψεις  για να συνδιαμορφώσουμε την στάση μας!

ΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ !

Ο Γ. Μπαμπινιώτης καλεί τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες σε συνάντηση την Πέμπτη 19 Απριλίου, δηλαδή λίγες μέρες πριν τις εκλογές, με θέμα την αξιολόγηση. 

 Η πρόσκληση από το υπουργείο ήταν τηλεφωνική στον πρόεδρο της ΔΟΕ. Ποιος είναι ο στόχος της συνάντησης; Ποιο είναι το περιεχόμενο; Σε τι καλεί τις ομοσπονδίες; Ποιες είναι οι προθέσεις του αφού γνωρίζει πως εκ των πραγμάτων δεν έχει καμία αρμοδιότητα; Αν στις προθέσεις του είναι να επιδώσει στις ομοσπονδίες τα κριτήρια για την αξιολόγηση και κάθε είδους ενημερωτικό υλικό, τότε δεν χρειάζεται καμία συνάντηση γι’ αυτό. Αρκεί να τα στείλει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Καμία απολύτως συζήτηση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τον ίδιο μια και η θέση του υπηρεσιακού υπουργού του αφαιρεί κάθε αρμοδιότητα. Γιατί τότε τόση ανυπομονησία; Ο ορισμός των συναντήσεων (12μ.μ. με ΔΟΕ, 1μ.μ. με ΟΛΜΕ και  2μ.μ. με ΟΙΕΛΕ) καταδεικνύει ότι το κράτος κι οι μηχανισμοί του βιάζονται! Επείγονται να «τελειώνουν» με την αξιολόγηση στην εκπαίδευση ώστε να ξεκινήσει άμεσα η εφαρμογή της. Η δέσμευση όλου του  μαύρου μπλοκ εξουσίας σε 15.000 απολύσεις στο δημόσιο μέσα στο 2012 και 150.000 ως το 2015 με εργαλείο την αξιολόγηση, απαιτούν γρήγορη εφαρμογή της παντού. Γι’ αυτό άλλωστε ο Ρέππας, παρουσίασε άρον-άρον  το Π.Δ. για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και δεν περίμενε να γίνουν οι εκλογές. Το ίδιο κι ο Γ. Μπαμπινιώτης, προσπαθεί να μην πάει χαμένος ο χρόνος ως τις εκλογές για χάρη της επόμενης κυβέρνησης......!

Οι εκπαιδευτικοί τιμούν τους αγωνιστές του ‘21 με αγώνες για Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία

Δεν προσκυνώ τους άρχοντες και τους κοτζαμπασήδες

μον' καρτερώ την Άνοιξη, να ρθουν τα χελιδόνια

να πάρω δίπλα τα βουνά, με τους καπεταναίους

 Συνάδελφοι,

         

          Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα ότι η 25^η  Μαρτίου είναι πάνω απ’ όλα ένας φόρος τιμής στη μνήμη απλών ανθρώπων που πήραν ωστόσο τη μεγάλη απόφαση να αγνοήσουν το φόβο και να επιδιώξουν αυτό που τότε φαινόταν αδύνατο.

          Αυτούς τιμούμε με την μαθητική παρέλαση και την δική μας παρουσία.

ΑΥΤΩΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΓΙΞΕΙ.

          Καμία όμως τελετή μνήμης δεν έχει αξία αν δεν μετουσιώνει τα μηνύματα του χθες σε πράξη του σήμερα.

          Την ώρα που το νέο μνημόνιο απειλεί την κατακτημένη με τόσο αίμα ανεξαρτησία της χώρας,

          την ώρα που οι εργαζόμενοι δεχόμαστε μια πρωτοφανή επίθεση ενάντια στο σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μας, κατακτημένων με τις μεγάλες επαναστάσεις του 18^ου, 19^ου και 20^ου αιώνα – μέρος των οποίων ήταν και η επανάσταση του ’21,

           την ώρα αυτή οφείλουμε να διατρανώσουμε την απόφασή μας να μη γίνουμε, εμείς και τα παιδιά μας, από πολίτες σκλάβοι.

          Το οφείλουμε πάνω απ’ όλα στους ραγιάδες προγόνους μας που με τον αγώνα τους  μεταμορφώθηκαν σε πολίτες.

25 Μάρτη, στα Περιβολάκια, 11 π.μ.,

με το τέλος της παρέλασης

διαδηλώνουμε ενάντια στην νέα,  «ελέω αγοράς» απολυταρχία.

Κόρινθος 22/3/12

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ  (Ανεξάρτητη συνδικαλιστική παράταξη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π. Ε.  Κορίνθιας )

ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Α΄ Ε.Λ.Μ.Ε  ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Η μνήμη αποτελεί πάντα ένα στέρεο πολιτικό κριτήριο.

ΚΡΑΤΑΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΩΝΙΑ

ή ας θυμηθούμε το υπουργικό παρελθόν Μπαμπινιώτη.

Η προσπάθεια να εμφανιστεί ο νέος υπουργός παιδείας ως υπερκομματικός, τεχνοκράτης που θα σώσει την παιδεία, είναι τουλάχιστον ανιστόρητες. Η επιλογή Μπαμπινιώτη, είναι πολιτική επιλογή για προχώρημα των αναδιαρθρώσεων σε όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης, για βάθεμα και συνέχιση του καταστροφικού για την κοινωνία και την παιδεία, έργου της υπουργού Διαμαντοπούλου, για επιτάχυνση της εφαρμογής ενός πλήρως αγοραίου σχολείου.

Ο νέος υπουργός παιδείας έχει πλούσιο παρελθόν. Δεν μπορούμε να λησμονούμε την περίοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στην οποία για μια ακόμη φορά κεντρική θέση στα εκπαιδευτικά ζητήματα είχε αναλάβει ο πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής εταιρείας και του Αρσακείου, κ. Μπαμπινιώτης.

Πολλά από τα μέτρα που είχε προτείνει, παρά την καθολική αντίδραση του εκπαιδευτικού κινήματος, είχαν εφαρμοστεί, και θα εφαρμόζονταν όλα αν η κυβέρνηση δεν έπεφτε κάτω από το βάρος των λαϊκών αντιδράσεων, έχοντας στην πλάτη της δολοφονημένο το Ν. Τεμπονέρα, και ένα πρόγραμμα επιθετικού ξεπουλήματος και ιδιωτικοποιήσεων κάθε δημόσιου πλούτου και αγαθού.

Κατά την θητεία του κ. Μπαμπινιώτη επανέρχονται οι εξετάσεις σε Ε’ και Στ’ Δημοτικού, ανά τρίμηνο, με διπλή βαθμολογία των μαθητών.

Προτείνεται η εφαρμογή περιφερειακών εξετάσεων για την εισαγωγή στο Γυμνάσιο, κατά τα Θατσερικά πρότυπα που διεύρυναν τον βαθύ ταξικό αποκλεισμό των μαθητών από τις βασικές σπουδές.

Προτείνεται η αποδέσμευση της εγγραφής των μαθητών από τον τόπο διαμονής τους, στοχεύοντας σαφώς στη δημιουργία κατά Δήμο ενός σχολείου για την ελίτ, κάποιων σχολείων που θα ανταγωνίζονται για να μπουν στην Α’ εθνική, και των υπολοίπων που θα λειτουργούν για την «πλέμπα». Η πρόταση αυτή που κατηγοριοποιούσε σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς θα σχετιζόταν σαφώς και με τη χρηματοδότηση των σχολείων.

Προτείνεται η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών τους.(Να γιατί τέτοια επιμονή στις εξετάσεις !!), με στόχο την απόλυτη διαφοροποίηση στο εκπαιδευτικό σώμα και τη διάσπαση των ενιαίων δικαιωμάτων.

20 χρόνια μετά, η υπουργός παιδείας Διαμαντοπούλου, εφάρμοσε ακριβώς αυτή την επιθετική νεοφιλελεύθερη πολιτική γραμμή. Μια υπουργός παιδείας που χρεώνεται για την πολιτική επιλογή της μη παροχής των βιβλίων στους μαθητές και παίρνει επάξια τον τίτλο της «υπουργού της φωτοτυπίας»,  τη διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου και την προώθηση του «νέου σχολείου της αγοράς». Μια υπουργός παιδείας που χρεώνεται για τους λιγότερους διορισμούς εκπαιδευτικών από την δεκαετία του 50, μια υπουργός παιδείας που πιστή στις αγορές και στους δείκτες της PISA, τις συμφωνίες της Μπολόνια, Λισαβόνας της  Ε.Ε., του ΟΟΣΑ. Και πάνω από όλα μια υπουργός παιδείας μέλος μιας λαομίσητης κυβέρνησης των τραπεζών, του κεφαλαίου, του ΔΝΤ. Πιστή στις επιταγές  των μνημονίων, της κοινωνικής βαρβαρότητας, της επίθεσης και διάλυσης των μορφωτικών, κοινωνικών, εργασιακών, ασφαλιστικών-συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας, της χούντας των αγορών.

Πιο συγκεκριμένα και για να δούμε τις ευθείες αναλογίες και αναφορές:

Επί υπουργίας της κ. Διαμαντοπούλου προωθείται η σύνδεση της αξιολόγησης των σχολείων και των πανεπιστημίων με τη χρηματοδότησή τους με βάση τις «επιδόσεις» τους.

Προωθείται η σύνδεση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών τους.

Προωθείται το πρόγραμμα PISA που στοχεύει (εκτός των άλλων) στη διαμόρφωση τυποποιημένων και αγοραίων κριτηρίων για τη μέτρηση των επιδόσεων των μαθητών και του εκπαιδευτικού έργου. Οι επιδόσεις των υποκειμένων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων χρησιμοποιούνται ως μονάδες μέτρησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Η λογική αυτή οδηγεί στην εφαρμογή μοντέλων αξιολόγησης και ελέγχου με «πιστοποιητικά ποιότητας» σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας και του εμπορίου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ορισμένων σχολείων της Μ. Βρετανίας που χρησιμοποιούν το διεθνές εμποροβιομηχανικό πρότυπο ISO 9000 ως πιστοποιητικό ποιότητας για την ικανοποίηση των μαθητών και των γονέων που αντιμετωπίζονται ως «καταναλωτές»-«πελάτες».Με άλλα λόγια, η αγορά διεισδύει παντού: «γνώση που δεν πουλάει δεν είναι γνώση», «ικανότητες που δεν εμπορευματοποιούνται δεν είναι ικανότητες», κι αφού το σχολείο «παράγει» ικανότητες, μπορεί κι αυτό να αλωθεί από τους νόμους της αγοράς .

Επανέρχεται η εξεταστική αντίληψη των περιφερειακών τυποποιημένων τεστ.

Εισάγεται η έννοια της «ενότητας σχολείων», με προφανή στόχο την κατάργηση των εσωτερικών ορίων για τις εγγραφές των μαθητών.

20 χρόνια μετά, όταν ο υπουργός Μπαμπινιώτης επανέρχεται ως «βαθύς γνώστης των ζητημάτων της παιδείας και της εκπαίδευσης», είναι φανερό ότι έρχεται να υλοποιήσει την αντιεκπαιδευτική πολιτική που πρώτος εδίδαξε. Μια πολιτική γραμμή που ταυτόχρονα περιέχει άρωμα από το «tea party» του νεοσυντηρητισμού και τη λατρεία της ιεραρχίας.

Οι αναδιαρθρώσεις αυτές στοχεύουν στην πλήρη ανατροπή κάθε κοινωνικού και συλλογικού δικαιώματος στην εργασία και ταυτόχρονα στην ανατροπή κάθε συλλογικού και κοινωνικού δικαιώματος στη γνώση και την ενιαία μόρφωση. Θέλουν ένα φτηνό, ευέλικτο και ελεγχόμενο σχολείο που θα κατατάσσει και θα προσαρμόζει τους μαθητές του στο θρυμματισμένο κόσμο μιας φτηνής, ακατοχύρωτης, ασταθούς και ελεγχόμενης εργασίας.

Όλα αυτά, ενώ πάνω από την κοινωνία, απλώνεται η σκιά της ανεργίας, της απόλυτης ένδειας, των εκατομμυρίων ανέργων και των δεκάδων χιλιάδων άστεγων, των κλειστών σχολείων, των διαλυμένων νοσοκομείων και των πεινασμένων παιδιών. Αυτή είναι η επιλογή που κάνει ο κόσμος του κεφαλαίου και του πλούτου για να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική κρίση : μια τεράστια, ιστορικής σημασίας καταστροφή. Καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και υποδομών. Καταστροφή πάνω απ’ όλα, ανθρώπινων ζωών.

Το εκπαιδευτικό κίνημα, απέναντι σε όλους αυτούς που θέλουν απολύσεις, «σχολείο ΑΕ» και το δάσκαλο σκυφτό, θα δυναμώσει τις συλλογικές και αγωνιστικές διαδικασίες.

Ή αυτοί ή εμείς