Aνακοινώσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Ένα παραμύθι για μεγάλους




Αρθρογράφος: Κώστας Βαξεβάνης


Τελικώς όλο το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, στηρίζεται στο δόγμα Μητσοτάκη. Σε αυτό το “ποιός θα θυμάται τι έγινε σε 10 χρόνια;”. Ξεχνάμε σε λιγότερα από 10 χρόνια. Δύο έως τρία είναι αρκετά για να ξεχάσουμε τι έγινε, ποιός το έκανε και με ποιά επιχειρήματα το έκανε.

Σήμερα, στα μονόστηλα του Τύπου, υπάρχει μια διαμαρτυρία των φορέων της Βόρειας Ελλάδας, για την κατάργηση δρομολογίων της Ολυμπιακής προς Θεσσαλονίκη. Απ ό,τι φαίνεται, θα υπάρξει κατάργηση δρομολογίων και προς το Ηράκλειο το επόμενο διάστημα. Ας θυμηθούμε λοιπόν, παρά τον κυνισμό του σοφού σε πολλά Επίτιμου, τί έγινε με την Ολυμπιακή, η οποία πέταγε σε όλο τον κόσμο, ένωνε την Ελλάδα με την Ομογένεια και εξυπηρετούσε και κοινωνικές, εκτός από οικονομικές, ανάγκες κάποιων επιχειρηματιών.

Η Ολυμπιακή λοιπόν, όπως καλή ώρα η ΕΡΤ και όλα τα κομμάτια του Δημοσίου που οδεύουν προς κατάργηση, ιδιωτικοποιήθηκε από τον εραστή των αγορών και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Κωστή Χατζηδάκη. Κατά την συνηθισμένη τακτική, αφού φόρτωσαν την Ολυμπιακή με τα ρουσφέτια τους, αφού πέταξαν με τα φτερά της προς τον πολιτικό εκμαυλισμό και τον δομημένο κομματικά συνδικαλισμό, αφού την υπερχρέωσαν με την αντίληψη πως το Δημόσιο είναι ο προσωπικός τους οίκος ανοχής, ξεκρέμασαν από τις πόρτες τα πράσινα και μπλε φανάρια της δηλωμένης έκδοσης και άρχισαν την “εξυγίανση”.


Ο κ Χατζηδάκης έδωσε γι αυτή την “εξυγίανση” την Ολυμπιακή στον Αντρέα Βγενόπουλο, ο οποίος πραγματοποιούσε το άλλο θάυμα του νεοφιλελευθερισμού. Έπαιρνε λεφτά από μια τράπεζά του και τα έδινε σε φίλους επιχειρηματίες οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στις επιχειρήσεις του. Τα επιχειρήματα για την πώληση της Ολυμπιακής, ήταν πως το κράτος δεν μπορούσε να είναι επιχειρηματίας. Το γιατί το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας ενώ μπορεί να είναι φοροεισπράκτορας ή οτιδήποτε άλλο, δεν το απαντά ως σήμερα καμιά ανάλυση των “αντικρατιστών”.


Είναι σίγουρο πως το κράτος δεν πρέπει να είναι κακός επιχειρηματίας, να παίρνει δηλαδή τα λεφτά του κόσμου και να τα επενδύει λάθος. Για παράδειγμα, δεν μπορεί το κράτος να παίρνει τα λεφτά μου, να αγοράζει τρένα χωρίς γραμμές (για να πιάσουμε το αγαπημένο θέμα του κυρίου Χατζηδάκη) μόνο και μόνο για να πάρουν κάποιοι τις μίζες τους, ή να ανοίγει σήραγγες του ΟΣΕ στο βουνό πληρώνοντας τρεις φορές πάνω το κόστος σε εργολάβους.
Εν ολίγοις πουθενά δεν έχει εντοπιστεί κάτι που να συνδέει αξιωματικά το κράτος με την κακή επιχειρηματικότητα. Με αυτή, το συνδέουν οι πολιτικές. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, οι “καλοί” επιχειρηματίες της ελληνικής “αγοράς” θα ήταν αμφίβολο αν θα υπήρχαν χωρίς το «κακό» κράτος του Κωστή Χατζηδάκη, του Άδωνι Γεωργιάδη, και των κάθε λογής αντικρατιστών.


Στο σημείο αυτό να σημειώσω μόνο πως ο αντικρατισμός του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος εμφανίστηκε σε εκδήλωση των ΙΕΚ Ξυνή, να βρίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια, τυχαία συμβάδισε με την απόφαση να καταργηθούν βαθμίδες της εκπαίδευσης την οποία αναλαμβάνει πλέον να προσφέρει ο αγαπητός κύριος Ξυνής ιδιωτικά.

Την ώρα που ο Άδωνις και η κυβέρνησή του καταργούν κομμάτια της Δημόσιας Εκπαίδευσης, αυτό όλως τυχαίως εξυπηρετεί τον κ Ξυνή. Όπως έχει αποκαλύψει το HOT DOC και το www.koutipandoras.gr, ο κ Ξυνής είναι μεγάλη μορφή της επιχειρηματικότητας που θαυμάζει ο Άδωνις και η κυβέρνηση. Χρωστάει εκατομμύρια στο Δημόσιο, κλείνει και ανοίγει επιχειρήσεις για να αποφεύγει τα χρέη αλλά διατηρεί με νομική ρύθμιση το ίδιο όνομα στις οικογενειακές επιχειρήσεις και καταφέρνει να κάνει ρυθμίσεις οφειλών στο ΙΚΑ 400 ετών. Σε αυτές λοιπόν τις “υγιείς” επιχειρήσεις του Ομίλου Ξυνή, που φαντάζομαι είναι στον αντίποδα των κακών κρατικών, παρελαύνουν Υπουργοί και Πρωθυπουργοί, βουλευτές και πολιτευτές, κάνοντας συχνά-πυκνά τον dealer.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Ολυμπιακή. Ένας από τους λόγους ιδιωτικοποίησης ήταν το επιχείρημα ότι η ελεύθερη αγορά θα μειώσει τις τιμές μέσω του ανταγωνισμού. Όπως ακριβώς έγινε και με την βενζίνη, που έλεγαν πως αν απελευθερωνόταν ο ανταγωνισμός θα έπεφταν οι τιμές, τα αεροπορικά εισιτήρια όχι μόνο δεν έγιναν πιο φθηνά, αλλά οι δύο αντίπαλες εταιρείες έκαναν αίτηση για συγχώνευση. Δηλαδή, ο κ Χατζηδάκης, με το επιχείρημα πως έπρεπε να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο, έφτιαξε με επιμέλεια ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, που ανεβάζει όσο θέλει τις τιμές, μειώνει τις προσφερόμενες υπηρεσίες και τελευταία και τα δρομολόγια.


Γιατί ο κάθε επιχειρηματίας να βάλει δρομολόγια που εξυπηρετούν μια περιοχή αφού μπορεί να βάλει κάποια άλλα που εξυπηρετούν την τσέπη του; Γιατί ο επιχειρηματίας να απολογηθεί στις ανάγκες της χώρας, της επαρχίας, της Ομογένειας;


Η λογική του Χατζηδάκη και της κυβέρνησης που απλώς θα κάνει με όλο το Δημόσιο ό,τι έκανε στην Ολυμπιακή, δεν είναι η εξυπηρέτηση καμιάς αναγκαιότητας. Η αόριστη φρασεολογία “για να λειτουργήσουν οι αγορές” δεν είναι τίποτα άλλο από τον μετασχηματισμό της φράσης “για να λειτουργήσουν τα συμφέροντα”.


Ένα κλασικό παράδειγμα είναι αυτό με τα διώροφα λεωφορεία που αγοράστηκαν πρόσφατα για να γίνονται περιηγήσεις στο κέντρο της Αθήνας. Αφού τα αγοράσαμε και πληρώσαμε, το υπουργείο αποφάσισε πως το κράτος απαγορεύεται να έχει τέτοια δραστηριότητα. Λειτουργία της αγοράς, προφανώς και είναι το δικαίωμα να παίρνει όποιος θέλει άδεια για μια δουλειά. Στην Ελλάδα μετατρέπεται στην απαγόρευση να πάρει όποιος δεν συμπεριλαμβάνεται στα οικεία συμφέροντα. Θα θυμάστε το 1992, όταν δόθηκαν οι άδεις κινητής τηλεφωνίας, που δια νόμου είχε απαγορευθεί το δικαίωμα αυτό να το έχει ο πιο ισχυρός πάροχος τηλεφωνίας στη χώρα, ο ΟΤΕ. Έτσι, οι ιδιωτικές εταιρείες χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ για να αναπτύξουν την κινητή τηλεφωνία, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν το είχε για χρόνια, ο ίδιος ο ΟΤΕ.

Όσοι σήμερα κόπτονται για την “ελευθερία” της αγοράς, πρέπει ταυτόχρονα να αποδεικνύουν και πόσο πραγματικά ελεύθεροι είναι. Και εννοώ καθαρά, πρέπει να αποδεικνύουν πόσο η άποψή τους αυτή είναι ιδεολογία και πολιτική και όχι ταύτιση με συμφέροντα.

@alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013

Ελεύθεροι Κατακτημένοι



Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:
Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;
Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.


Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

Είδατε κύριε υπουργέ που γίναμε εσχάτως ευαίσθητοι και μερακλήδες εμείς οι εκπαιδευτικοί;


 
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Να βάλουν πλάτη, παρακάλεσε ο υπουργός παιδείας κύριος Αρβανιτόπουλος τους εκπαιδευτικούς, μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε σε κυριακάτικη εφημερίδα.

Μάλλον ο κύριος υπουργός απουσίαζε τα τελευταία τρία χρόνια από τη χώρα ή αν δεν απουσίαζε, προφανώς δεν άκουσε ούτε διάβασε τίποτα για το ποιος βάζει και τι, όλο το παραπάνω χρονικό διάστημα.

Από ποιους αφαίρεσαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και τα μετέτρεψαν σε επιδόματα που θα κοπούν και αυτά τελείως, οι προηγούμενες κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις; Πάνω από 1.800 ευρώ ετησίως για τον κάθε εκπαιδευτικό, στοίχησε το πρώτο αυτό κύμα των μέτρων χωρίς να προσθέσουμε τις μειώσεις των μισθών που ακολούθησαν, το κόψιμο των επιδομάτων, τις μειώσεις στο αφορολόγητο, τις εισφορές αλληλεγγύης και τα εξοντωτικά χαράτσια. Μήπως να πούμε για το εφάπαξ; Καλύτερα όχι!

Από ποιους ζητάτε κύριε υπουργέ να βάλουν πλάτη;

Ξεχνάτε τα όμορφα, βαρύγδουπα συνθήματα της προκατόχου σας;

Και μετά;

Δεν προλαβαίναμε να μετράμε χτυπήματα.

Μισθούς πείνας για τους νεοδιόριστους, φωτοτυπίες αντί για βιβλία, συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, καταργήσεις οργανικών θέσεων, περιπλανήσεις συναδέλφων, μηδενικοί διορισμοί, αμέτρητα κενά, χιλιάδες χαμένες ώρες διδασκαλίας.

Θυμάστε μήπως το «παιδαγωγικό περιτύλιγμα» της υποχρεωτικής τριετίας με το οποίο γέλασε κάθε πικραμένος;

Γιατί το καταργήσατε αφού ήταν σωστό; Αν τελικά αποδείχτηκε λάθος, γιατί δεν μας άκουγε κανένας τόσον καιρό που φωνάζαμε πως είναι άδικο;

Μήπως θυμάστε την επίθεση που δεχτήκαμε και συνεχίζουμε να δεχόμαστε;

Τεμπέληδες μας ανέβαζαν, βολεμένους μας κατέβαζαν.

Τώρα επικαλείστε την ευαισθησία μας, το μεράκι μας και την αίσθηση της δικαιοσύνης που μας διακρίνει; Εμείς οι τεμπέληδες, που δουλεύουμε μόνο τρεις ώρες τη μέρα, όπως παπαγάλιζαν οι τηλεοπτικοί παπαγάλοι με τα γυαλιστερά πρόσωπα, αποκτήσαμε τώρα μεράκι;

Δεν έχετε καταλάβει ότι οι πολιτικές σας εδώ και τρία χρόνια, μας έχουν ξεπλατήσει που λένε και στο χωριό μου; Πώς να βάλουμε πλάτη αφού μας έχετε γονατίσει; Για να βάλεις πλάτη πρέπει να είσαι όρθιος και να ξέρεις ότι είναι για καλό, ότι κάτι θα βγει.

Δεν σας πιστεύουμε κύριε υπουργέ. Δεν σας εμπιστευόμαστε.

Μην παρεξηγείστε. Δεν είναι προσωπικό το θέμα, αλλά πολιτικό.

Την ώρα που εμείς κάναμε θυσίες οι προκάτοχοί σας συναγωνίζονταν στις εσωτερικές διακοσμήσεις υπουργικών γραφείων. Ενδεχομένως, εσείς να μην χρειάστηκε να προσθέσετε κάτι. Είχαν φροντίσει πριν από σας. Κουρτίνες, χαλιά, γραφεία, όλα κομπλέ. Τα βλέπετε άλλωστε κάθε μέρα όταν πάτε στο υπουργείο, τι να σας τα λέω εγώ! Μη μου πείτε ότι δεν αισθάνεστε ανατολίτης;

Την ίδια ώρα που μας ζητάτε να βγάλουμε το αμάξι από τις λάσπες, καταργείτε ακόμη και αυτό το τεκμήριο της αθωότητας. Είστε έτοιμοι να θέσετε σε αργία, όχι επίορκους, αλλά συναδέλφους για τους οποίους έχει διαταχθεί ΕΔΕ, χωρίς να έχει βγει τελικό πόρισμα.

Μας ζητάτε να βάλουμε πλάτη και την ίδια ώρα μας κόβετε τα φάρμακα; Και μη μου πείτε ότι φταίνε οι φαρμακοποιοί, γιατί αν δεν τους χρωστούσατε ένα κάρο λεφτά, όχι εσείς προσωπικά αλλά το δημόσιο το οποίο εκπροσωπείτε,  δεν θα έκοβαν τις πιστώσεις στους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ. 

Είναι δυνατόν, την ίδια στιγμή που σχεδιάζονται επανδρωμένα ταξίδια στον Άρη οι εκπαιδευτικοί και όχι μόνο, στην Ελλάδα να στερούνται της φαρμακευτικής περίθαλψης;

Ποιος, αν όχι οι εκπαιδευτικοί καθώς και οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους συνταξιούχους, βάζουν τα τελευταία τρία χρόνια, όχι μόνο πλάτη αλλά την ίδια τους τη ζωή για να σωθούν…οι τράπεζες;

Γιατί κύριε υπουργέ δεν ζητάτε και από τις τράπεζες να βάλουν πλάτη; Γιατί τους δίνει η κυβέρνησή σας, όπως και οι προηγούμενες τις οποίες στηρίξατε, πάνω από το 80% των δόσεων; Το θεωρείτε σωστό και δίκαιο να ξεχρεώνουμε όλοι εμείς τα χρέη των τραπεζών;

Αναφερθήκατε και στους υπεράριθμους.

Ξέρετε κάτι; Αν καταργήσετε ή συγχωνεύσετε και άλλα σχολεία θα δημιουργήσετε κι άλλους υπεράριθμους και τότε θα μας πείτε πως πρέπει να αποδεχτούμε και τις απολύσεις γιατί μας διακρίνει το μεράκι και η ευαισθησία.

Πράγματι, έχουμε και μεράκι και ευαισθησία και αίσθημα δικαιοσύνης. Γι΄αυτό δεν σας πιστεύουμε. Γιατί με τις πολιτικές σας θέλετε να μας τα ξεριζώσετε και τα τρία όπως κάνατε με την αξιοπρέπειά μας.

Και τώρα μας υπόσχεστε, και δεσμεύεστε πάνω σ΄αυτό, πως η αξιολόγηση που έχετε αποφασίσει, δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.

Τότε γιατί την κάνετε; Για να αναβαθμίσετε την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου όπως υποστηρίζετε;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς χρηματοδότηση;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς τα στοιχειώδη;

Γίνεται αναβάθμιση με τη φτώχια να θερίζει μαθητές και εκπαιδευτικούς;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς συνεχή και ουσιαστική επιμόρφωση;

Μήπως ξέρετε πότε προγραμματίστηκε, πότε τελικά άρχισε και για ποιο λόγο καθυστέρησε η επιμόρφωση των νεοδιόριστων της φετινής σχολικής χρονιάς;

Ρωτήστε τους εκπαιδευτικούς που περνάνε κάθε χρόνο από αυτή την επιμόρφωση να σας πουν την άποψή τους. Αφού είναι ευαίσθητοι όπως λέτε, εμπιστευτείτε τους. Την αλήθεια θα σας πουν.
Σκεφτήκατε τι θα γίνει με τη θέρμανση στα σχολεία; Κάποια στιγμή θα μπει και ο Χειμώνας. Ήδη στην Κεντρική Μακεδονία αρχίζουν και κρυώνουν. Το φωτοτυπικό χαρτί, φτάνει στο τέλος του και είμαστε σε περίοδο διαγωνισμάτων.

Κύριε υπουργέ, όσον αφορά στην αξιολόγηση, ας μην κρυβόμαστε. Την αξιολόγηση την έχει επιβάλλει η τρόικα. Γιατί όμως; Νοιάζεται για το αν θα μορφωθούν οι μαθητές μας;

Όχι βέβαια, γιατί στην περίπτωση αυτή, δεν θα έδινε εντολή να γίνουν όλα όσα ανέφερα παραπάνω.

Αυτό για το οποίο καίγεται η τρόικα είναι να μειωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι δαπάνες, για να γεμίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο οι τσέπες των δανειστών. Οπότε τι προστάζει; Να βρεθούν τρόποι ώστε να μην υπάρχει μισθολογική εξέλιξη, να υπάρχει ευελιξία στην αργία και την εφεδρεία με απώτερο στόχο την απόλυση και τη σύνδεση της «απόδοσης» των σχολικών μονάδων με τη χρηματοδότηση.

Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας. Δεν χρειάζεται ένας ακόμη νόμος με τη δικαιολογία ότι ο υπάρχων δεν εφαρμόζεται. Αν εφαρμοστεί, για όλους όμως, χωρίς τις διαχρονικές και γνωστές εξαιρέσεις, τότε θα φανεί ποιοι και γιατί δεν ήθελαν και δεν θέλουν την εφαρμογή του.

Νομίζετε πως όσοι δεν θέλουμε την αξιολόγηση είναι επειδή έχουμε κάτι να φοβηθούμε ή επειδή νιώθουμε ανεπαρκείς;

Δεν τη θέλουμε γιατί αποτελεί το όχημα πάνω στο οποίο θα πατήσει η ένταση της διοικητικής αυθαιρεσίας και το πρόσχημα για να προχωρήσουν οι απολύσεις η μείωση της χρηματοδότησης των σχολείων και να αναχαιτιστεί κάθε δυνατότητα κοινής και οργανωμένης αντίστασης.

Τέλος, το ότι δεσμεύεστε πως η αξιολόγηση δεν θα οδηγεί σε απολύσεις δεν καθησυχάζει κανέναν.
Δεν ξεχνάμε πως για όλα όσα έγιναν τα τελευταία τρία χρόνια, προηγήθηκε κάποια υπουργική ή πρωθυπουργική δέσμευση ότι αυτά δεν θα γίνονταν ποτέ.

Κύριε υπουργέ, να με συγχωρείτε αλλά δεν μπορώ να σας πιστέψω.

 Όχι για προσωπικούς, αλλά για πολιτικούς λόγους.

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό


Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».
Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.
Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.
Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.
Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.
Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.
Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.
Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.
Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.
Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.
Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.
«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.
Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.
(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)
 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ  Pitsirikos

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Θα ψηφίσουν τα πάντα Κουβέλης και Βενιζέλος


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Ωραίο είναι για τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων το υποτιθέμενο θρίλερ των δήθεν σκληρών διαπραγματεύσεων της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη με την τρόικα, αλλά τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Κανένας Ελληνας δεν είναι πλέον τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως δεν θα υποχωρήσει άνευ όρων η ελληνική κυβέρνηση. Τα διασκεδαστικά σκετσάκια των αντιπαραθέσεων υπουργών – τροϊκανών θα αντικατασταθούν από μια «βαθυστόχαστη» και «δραματική» σύσκεψη των ηγετών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και ο γνωστός θίασος των πολιτικών αρχηγών που συγκυβερνούν θα δώσει τη λύση, παίρνοντας με «γενναιότητα» πάνω του τις ευθύνες για τον οικονομικό και κοινωνικό περαιτέρω εξανδραποδισμό των Ελλήνων. Κι έτσι θα ζήσουν αυτοί πολύ καλά κι εμείς πολύ χειρότερα.
Ο Αντώνης Σαμαράς ούτως ή άλλως συμφωνεί με οποιαδήποτε μέτρα του ζητήσει οποιοσδήποτε, αρκεί να συνεχίσει να κυβερνά. Βενιζέλος και Κουβέλης ό,τι και αν λένε κατά καιρούς, όσες «κόκκινες γραμμές» και αν διακηρύσσουν ότι βάζουν, είναι αγκιστρωμένα ψάρια που δεν έχουν περιθώριο επιλογής. Θα ψηφίζουν αδίστακτα τα πάντα! Ο λόγος είναι απλούστατος και πολιτικά ιδιοτελής: Αν ο Βενιζέλος πάρει το ΠΑΣΟΚ και φύγει από την κυβέρνηση, αναγκαστικά θα πάμε σε εκλογές. Αυτό θα σηματοδοτούσε την ολοκληρωτική καταστροφή και για τα τρία κυβερνητικά κόμματα. Η ΝΔ είναι ζήτημα αν θα έπιανε πάνω από το 20% των ψήφων, καθώς η δημοτικότητα του Αντ. Σαμαρά έχει καταρρεύσει αφού αποδείχθηκαν ψέματα όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις του και η διακυβέρνησή του είναι ακόμη πιο ολέθρια και από εκείνη του Γ. Παπανδρέου. Ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ βαρύνεται βεβαίως με το έγκλημα της υπαγωγής της χώρας στο καθεστώς του Μνημονίου. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τον Αντ. Σαμαρά από την εξαπάτηση των ψηφοφόρων της Δεξιάς με την αντιμνημονιακή στάση του, την οποία αποκήρυξε ο ίδιος και επισήμως μέσα στη γερμανική καγκελαρία ενώπιον των δημοσιογράφων, αλλά και πρωτίστως με την πολιτική που ακολουθεί ως πρωθυπουργός.
Σε καθόλου καλύτερη πολιτική μοίρα δεν βρίσκεται ο Ευ. Βενιζέλος. Σε ενδεχόμενες εκλογές, θεωρείται βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ θα πέσει κάτω από το 10% και δεν αποκλείεται καθόλου να μην είναι ούτε καν… τέταρτο κόμμα! Υπό τέτοιες συνθήκες ο Ευ. Βενιζέλος απειλείται πλέον σοβαρότατα να αναδειχθεί σε «Ζίγδη του ΠΑΣΟΚ», σε πολιτικό νεκροθάφτη δηλαδή του ιστορικού κόμματος του Ανδρέα Παπανδρέου.
Οσο για τον Φώτη Κουβέλη, κανενός δεν θα λείψει αν πάει σπίτι του, αλλά με τη ΔΗΜΑΡ να φλερτάρει επικίνδυνα με το 3% τα υπόλοιπα και νεότερα στελέχη του κόμματος αυτού λογικό είναι να μη θέλουν με τίποτα εκλογές. Τόσα στελέχη της ΔΗΜΑΡ έχουν βολευτεί σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού που δεν έχουν προλάβει καν να τις ζεστάνουν. Οσον αφορά τους 17 βουλευτές της, αυτοί κι αν αγωνιούν μη χάσουν το αξίωμά τους.
Προτιμούν χίλιες φορές να ψηφίσουν με χέρια και με πόδια τα πιο άγρια αντιλαϊκά μέτρα για να παραμείνουν βουλευτές, έστω και αν δυο – τρεις συνάδελφοί τους τα καταψηφίσουν λόγω στοιχειώδους αριστερής συνείδησης, παρά να ξαναγίνουν εκλογές και να χάσουν οι περισσότεροι από αυτούς τις έδρες τους ή και όλοι, αν η ΔΗΜΑΡ δεν ξεπεράσει το φράγμα του 3%. Σε αντίθεση άλλωστε με τους φραστικούς λεονταρισμούς κάποιων από το ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ δεν διστάζει από καιρό σε καιρό να διακηρύσσει ότι υπεράνω όλων είναι να μην ανατραπεί η κυβέρνηση.
Αλλωστε η ΔΗΜΑΡ έχει μόνο 17 βουλευτές, οπότε ούτε καν προστιθέμενοι στους αρχικούς (πριν τις αποχωρήσεις) 129 βουλευτές της ΝΔ δεν μπορούσαν να δώσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Με άλλα λόγια γνωρίζουν ότι είναι… «λαθρεπιβάτες» της κυβερνητικής εξουσίας, την οποία θέλουν πάση θυσία να απολαύσουν, οπότε συμφωνούν από θέση αρχής με όλα όσα θέλει ο Αντώνης Σαμαράς και φροντίζουν να μην τον εξοργίσουν και τους διώξει από την κυβέρνηση.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ; ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΑΞΕΙΣ!




14 Οκτωβρίου 2012
   Στην δημοσιότητα δόθηκε λίστα με μεγάλες επιχειρήσεις που απαλλάχτηκαν από το χαράτσι μετά από ευνοϊκή ρύθμιση Βενιζέλου, την εποχή που ήταν υπουργός οικονομικών. Η αποκάλυψη έγινε από το συνδικάτο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κατά την τελευταία κατάληψη τους στα κεντρικά της ΔΕΗ.  Φυσικά, τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης όχι μόνο δεν έδωσαν διάσταση στην είδηση αλλά έσπευσαν να καταγγείλουν την κατάληψη των εργαζόμενων ως πράξη που καταλύει τη δημοκρατία!!!


Γιατί η «δημοκρατία τους» απαιτεί να είμαστε «καθώς πρέπει» στις διαμαρτυρίες μας, για να μην τους χαλάσουμε τα σχέδια.  Αν είναι για κάποιο συνταξιούχο που έπαιρνε παράνομα τη σύνταξη, γίνεται πρώτο θέμα επί μέρες και ακούμε συνεχώς ότι «αυτός και οι όμοιοι του φταίνε για την κατάντια του τόπου». Πού να πουν τώρα ότι ο ΣΚΑΙ, το ΕΘΝΟΣ και όλοι οι κάτοχοι μεγάλης ακίνητης περιουσίας απαλλάχτηκαν από το χαράτσι!
Η ευνοϊκή ρύθμιση αφορούσε κατόχους ακινήτων άνω των 1.000 τ.μ. και τους χάριζε το 30%, ενώ για κατόχους ακινήτων άνω των 2.000 τ.μ., το 60% του χαρατσιού. Ο τότε Υπουργός Οικονομικών και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλος, αυτός που του ξεφεύγουν λίστες μεγαλο–φοροφυγάδων, κυνηγώντας ανελέητα μισθωτούς και άνεργους, πέρασε τη νομοθετική ρύθμιση εν κρυπτώ, τις μέρες που το χαράτσι συζητούνταν στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Ενδεικτικά παρατίθενται παρακάτω κάποια στοιχεία:
1.           Το Athens Mall (Lamda Olympia Village) γλύτωσε 714.853 € το 2011 και 714.853 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 1.429.706 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
2.           Το Kifissos Mall (River West) γλύτωσε 405.666 € το 2011 και 405.666 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 811.332 €λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
3.           Η Lamda Estate Development Μαρούσι, γλύτωσε 81.062 € το 2011 και 81.062 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 162.124 € απ’ ότι πρέπει.
4.           Η ΚΑΡΦΟΥΡ – ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ (Λ. Αθηνών 93 – 97) γλύτωσε 125.693,85 € το 2011 και 125.693,85 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 251.387,70 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
5.           Το Διαγνωστικό Θεραπευτικό κέντρο ΥΓΕΙΑ ΑΕ γλύτωσε 105.744 € το 2011 και 105.744 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 211.488 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
6.           Η ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ ΑΕ γλύτωσε 149.767,2 € το 2011 και 149.767,2 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 299.534,4 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
7.           Η MEDIA MARKT γλύτωσε 38.710,8 € το 2011 και 38.710,8 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 77.421,6 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
8.           Η ΠΡΟΚΤΕΡ & ΓΚΑΜΠΛ ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ γλύτωσε 75.575,52 € το 2011 και 72.426,54 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 148.002,06 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
9.           Η ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΕ γλύτωσε 36.258,2 € το 2011 και 36.258,2 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 72.516,4 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
10.       Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, γλύτωσε 35.272,8 το 2011 και 35.272,8 το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 70.545,6 λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
11.             Ο ΔΟΛ γλύτωσε 79.722 € το 2011 και 79.722 € το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 159.444 € λιγότερα απ’ ότι πρέπει.
Κραυγαλέα προνόμια για επιχειρηματίες, βιομηχάνους, καναλάρχες.
1) Ο Μπάμπης Βωβός μόλις μπήκε το χαράτσι σε 4 διαφορετικά ακίνητα που διαθέτει (όλα στην οδό Κηφισίας) εκεί που δήλωνε ιδιοκτησία (15.578 + 33.705 + 20.956 + 22.173 = 92.412 τ.μ.) ξαφνικά δήλωσε ιδιοκτησία (9.985 + 19.981 + 9.728 + 12.844 = 52.538 τ.μ.) με αποτέλεσμα να γλυτώσει συνολικά (196.585 + 446.626 + 310.364 + 296.891) 1.250.000 ευρώ.
2) Το REGENCY καζίνο στην Θέρμη Θεσσαλονίκης ενώ το το 2011 χρεώνεται με βάση τα τετραγωνικά του, το 2012 μηδενίζονται τα τετραγωνικά του με αποτέλεσμα να του επιστρέφεται και ποσό που είχε χρεωθεί το 2011
3) Το ΚΑΖΙΝΟ ΠΑΡΝΗΘΑΣ, ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, τα ΙΚΕΑ, η ΜΙΣΕΛΕΝ, δεν πληρώνουν χαράτσι.
4) Μετά το δωράκι Βενιζέλου, ο ΔΟΛ και η Ελευθεροτυπία πλήρωσαν μειωμένο χαράτσι ενώ ο δημοσιογραφικός οργανισμός ΠΗΓΑΣΟΣ (βλέπε Μπόμπολας) δεν πλήρωσε καθόλου χαράτσι.

Τα παραπάνω στοιχεία δόθηκαν σε συνέντευξη τύπου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Φυσικά, οι «θεματοφύλακες της ενημέρωσής μας»  απέσυραν τις κάμερές τους από τη συνέντευξη με γελοίες δικαιολογίες για να μην αναμεταδώσουν τις καταγγελίες. Αυτοί που δημοσιεύουν ανερυθρίαστα τις φωτογραφίες ανθρώπων με μεταδιδόμενα νοσήματα, τώρα θυμήθηκαν την προστασία των προσωπικών δεδομένων!!!

Τα μέτρα είναι ταξικά
Δεκαετίες τώρα, μας έπεισαν ότι η κοινωνία αποτελείται από λαμόγια και μη, από έχοντες και κατέχοντες, από φοροδιαφεύγοντες και εισφοροδιαφεύγοντες… Μας έπεισαν ότι οι λέξεις «τάξεις», «καπιταλισμός», «ταξική πάλη» ανήκουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας που οφείλουμε να ξεχάσουμε, να ντρεπόμαστε να χρησιμοποιήσουμε. Τους βολεύει! Μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο κι εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο εχθρός! Μας βάζουν μπροστά τις γιαγιάδες με τις παράνομες αναπηρικές συντάξεις, τους υψηλόμισθους του δημοσίου, τα λαμόγια που έκλεψαν δημόσιο χρήμα κι εμείς πετροβολούμε τα τσιράκια του συστήματος, και τα πραγματικά αφεντικά (κεφάλαιο λέγετε από γεννησιμιού αυτού του συστήματος) συνεχίζουν να κάνουν πάρτι ανενόχλητοι!!!

Ε! λοιπόν, τα μέτρα είναι ταξικά. Εξαθλιώνουν τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, οδηγούν τεράστια τμήματα στην ανεργία και εξυπηρετούν τους επιχειρηματίες, τους εφοπλιστές, το κεφάλαιο. Η τάξη τους γνωρίζει τα συμφέροντα της και παλεύει λυσσαλέα ενάντια στη δική μας τάξη. Να καταλάβουμε χρειάζεται σε ποια τάξη ανήκουμε και πάρουμε θέση στη μάχη. Τότε ο εχθρός μας, το κεφάλαιο κι όλα τα τσιράκια του θα πάρουν το πραγματικό τους μέγεθος. Γιατί είμαστε εκατομμύρια κι είναι μερικές χιλιάδες!!! Γιατί εμείς παράγουμε τον πλούτο που τους θρέφει! Γιατί χωρίς εμάς, είναι ένα τίποτα
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ  ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΚΙΝΗΣΗ συλλ. «ο Αριστοτέλης»