ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Κυβέρνηση – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ.

σχεδιάζουν νέο γύρο λεηλασίας…

…αν δεν τους σταματήσουμε δεν θα σταματήσουν το έργο της καταστροφής !

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

 την Τετάρτη 26 Σεπτέμβρη

Χτυπώντας το Νεοφιλελευθερισμό στο Σικάγο

 Ένα εξαιρετικό άρθρο για να κατανοήσουμε την αλλαγή συμπεριφοράς των στελεχών της εκπαίδευσης Δ/ντων και Συμβούλων για την επερχόμενη ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

 ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΑΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΣΤΟΧΟΣ!

 Του Paul Street*  - Μεταφράζει η Κροτ

Είναι πολύ αξιοσημείωτη η απεργία που γίνεται αυτές τις μέρες από το Συνδικάτο Εκπαιδευτικών στο Σικάγο του Rahm Emmauel. Ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα είναι η αξιολόγηση της απόδοσης των εκπαιδευτικών. Σύμφωνα με το καινούριο σύστημα, που συνδέει ασφυκτικά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με τους βαθμούς των μαθητών στα τεστ, σχεδόν ένα τρίτο των εκπαιδευτικών της πόλης απειλούνται με απόλυση.

Όπως και σε πολλά άλλα σχολεία της χώρας, έτσι και στο Σικάγο, οι εκπαιδευτικές αρχές έχουν καταστήσει τους βαθμούς των μαθητών σε τυποποιημένα τεστ, ως το βασικό κριτήριο αξιολόγησης, σχετικά με το αν ένας δάσκαλος μπορεί να παραμείνει στη θέση του ή όχι.

Ένα μεγάλο πρόβλημα αυτής της μεθόδου είναι το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ασκήσουν κανένα έλεγχο στις παραμέτρους που σοβαροί ερευνητές έχουν αποδείξει πως έχουν καταλυτική επίδραση στην απόδοση των μαθητών σε αυτά τα τεστ - δηλαδή το οικογενειακό τους περιβάλλον, τη γειτονιά στην οποία ζουν και την ταξική τους θέση. Όπως παρατήρησε ο Gary Orfield από το Πρόγραμμα Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Ηarvard, πριν από έντεκα χρόνια: "Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο νηστικοί, εξαντλημένοι ή τρομαγμένοι, όταν αλλάζουν σχολεία συχνά επειδή οι γονείς τους αντιμετωπίζουν τη μια έξωση μετά την άλλη, όταν δεν έχουν κανέναν στο σπίτι να τους ξυπνήσει για να πάρουν το λεωφορείο για το σχολείο, πολλώ δε μάλλον να επιβλέψει αν μελετούν, ή αν διαθέτουν τη βασική υλικοτεχνική υποδομή, ούτε το καλύτερο βιογραφικό ενός εκπαιδευτικού, ούτε ο πιο καλοπληρωμένος δάσκαλος δεν μπορούν να εγγυηθούν την επιτυχία".

"Το να προσπαθείς να βελτιώσεις τα σχολεία της πόλης, χωρίς να βελτιώνεις την πόλη" αναφέρει στο βιβλίο της Ghetto Schooling η καθηγήτρια Jean Anyon το 1977, "είναι σα να προσπαθείς να καθαρίσεις τον αέρα από τη μια πλευρά της σίτας... Για να είναι επιτυχημένη η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε μια πόλη, πρέπει να αποτελεί μέρος μιας συνολικότερης κοινωνικής αλλαγής. Μια συνολική επίθεση προς τη φτώχεια και την ρατσιστική απομόνωση είναι απαραίτητη, και αυτή θα επηρρεάσει όχι μόνο τους φτωχούς, αλλά και τους πιο πλούσιους...".

Οι δάσκαλοι δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε τις εξωφρενικά αποκλίνουσες επιδοτήσεις ανά μαθητή, που λαμβάνουν τα σχολεία από τις τοπικές και κρατικές επιχορηγήσεις, οι οποίες είναι πιο γενναιόδωρες προς τους μαθητές των πλούσιων συνοικιών και χαμηλότερες για εκείνους που ζουν αποκλεισμένοι σε περιοχές χαμηλά φορολογούμενων εισοδημάτων.

Το να κατηγορούμε τους καθηγητές για τα άσχημα αποτελέσματα στα τεστ, σε αστικά σχολεία με υψηλά ποσοστά φτωχών και σαφώς μη προνομιούχων μαθητών, καταγόμενων από κακόφημες περιοχές και προερχόμενων από διαλυμένες οικογένειες, είναι σα να κατηγορούμε έναν αγρότη, επειδή είχε κακή συγκομιδή μετά από περίοδο ξηρασίας. Είναι σα να κατηγορούμε έναν οδηγό λεωφορείου επειδή δεν τήρησε τα δρομολόγια, ενώ μεγάλο μέρος της διαδρομής που έπρεπε να διανύσει ήταν πλημμυρισμένη. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επιβλαβή πρακτική, σε μια περίοδο χαμηλής ανάκαμψης μετά από τη Μεγάλη Ύφεση, η οποία έχει προκαλέσει τα υψηλότερα επίπεδα φτώχειας από ποτέ στις ΗΠΑ, ενώ έχει εκμηδενίσει τον προϋπολογισμό των σχολείων όσο ποτέ κατά τα πρόσφατα χρόνια - με αποτέλεσμα την ύπαρξη δύο ταχυτήτων για μαθητές/καθηγητές, η οποία όμως δεν μπορεί να χρεωθεί στους εκπαιδευτικούς (αυτοί που θα έπρεπε να κατηγορηθούν είναι μάλλον η Wall Street και το 1%).

Ένα άλλο πρόβλημα με το κυρίαρχο μοντέλο αξιολόγησης των δασκάλων είναι το γεγονός ότι ωθεί σχολεία και εκπαιδευτικούς στο να ορίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία με βασική παράμετρο τα τεστ. Αυτό καθιστά την εκπαιδευτική εμπειρία πολλών φτωχών και μειονοτικών μαθητών μια αυταρχική διαδικασία επικεντρωμένη στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο των ερωταπαντήσεων με απόλυτα μηχανικό τρόπο. Είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να στραφούν τα παιδιά μακριά από το σχολείο και να ακυρωθεί η δυνατότητα του σχολείου να καλλιεργήσει την κριτική σκέψη, η οποία είναι απαραίτητη στη δημοκρατία. Όπως αναφέρει και ο θρυλικός συγγραφέας και διάσημος υπερασπιστής των φτωχών παιδιών, Jonathan Kozol, "τα επικεντρωμένα σε τεστ προγράμματα σπουδών καθυποτάσσουν την κριτική συνείδηση, με απώτερο στόχο τη μετατροπή των μειονοτικών παιδιών σε στρατιωτάκια -υπάκουους και χωρίς αμφισβήτηση εκτελεστές στρατιωτικών κανονισμών". Ενώ μεσουρανούσε, ο πολύ παραγωγικός αριστερός ειδήμων στα της εκπαίδευσης και κοινωνικός σχολιαστής Henry A. Giroux, ανέφερε: "Οι δάσκαλοι δεν έχουν την δυνατότητα να πειραματίζονται και να σχεδιάζουν μόνοι τους το μάθημά τους, καθώς η πίεση για υψηλά αποτελέσματα στα τεστ οδηγεί σε πολύ πειθαρχημένα και κανονιστικά μοντέλα διδασκαλίας. [...] Τα φύλλα εργασίας αντικαθιστούν την κριτική διδασκαλία και η αποστήθιση υποκαθιστά τον στοχασμό. Η απομνημόνευση γεγονότων καθίσταται σημαντικότερη από την αυθεντική κατανόηση".

Από την ταινία Entre les murs (Ανάμεσα στους τοίχους)

Αυτό μπορεί να φαντάζει σαν ένα αυστηρά "ρεπουμπλικάνικο" μοντέλο. Στην πραγματικότητα όμως, η νέο-Ντικενσιανή μανία με τα τεστ είναι σαφώς δικομματική, όπως για παράδειγμα καταδεικνύει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο του 2001, το επικαλούμενο και "No Child Left Behind", που περιόριζε την χρηματοδότηση και προέβλεπε ομοσπονδιακές κυρώσεις στα σχολεία που δεν θα βελτίωναν με ένα μαγικό τρόπο τους βαθμούς στα τεστ των μειονοτικών μαθητών, ώστε να συμβάλουν στην αντιμετώπιση του ρατσιστικού και εθνοτικού "κενού επιτυχίας". Η μανία αυτή επισφραγίστηκε με την πολιτική "Η φυλή στην κορυφή" του Τμήματος Εκπαίδευσης του Ομπάμα, η οποία χρησιμοποιεί ομοσπονδιακά βραβεία σε μετρητά, για να ενθαρρύνει περιφερειακά σχολεία να συνδέσουν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με την απόδοση των μαθητών στα τεστ και να αυξήσει των αριθμό των σχολείων τσάρτερ. Ο πρώην διευθύνων προσωπικού και νυν πρωτοπόρος στους εράνους (fundraising), Δήμαρχος του Σικάγο Rahm Emmanuel, είναι ένας θερμός υποστηρικτής των τυποποιημένων τεστ, που καθόλου δεν λαμβάνουν υπόψη το κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο, αλλά χρησιμοποιούνται απλά για να αξιολογήσουν μαθητές, δασκάλους και δημόσια σχολεία.

Γιατί άραγε προκρίνεται αυτή η παράλογη και εκπαιδευτικά αντι-παραγωγική μέθοδος αξιολόγησης, τόσο στο Σικάγο, όσο και στην υπόλοιπη χώρα; Εν μέρει, αντικατοπτρίζει τη φαταλιστική λογική των policy makers, σύμφωνα με την οποία "οι ταξικές διαφορές είναι αναπόδραστες και μόνο το σχολείο μπορεί να βελτιώσει τη μοίρα των παιδιών των χαμηλότερων τάξεων". Αυτό, σύμφωνα με το νεοφιλελευθέρο εκπαιδευτικό ερευνητή και συγγραφέα, Richard Rothstein, "είναι ένα σημαντικό αμερικάνικο μάντρα, ότι δηλαδή τα σχολεία μπορούν εικονικά να είναι το μοναδικό εργαλείο κοινωνικής μεταρρύθμισης".

Ένας άλλος λόγος είναι ο ρατσισμός. Πίσω από τη φρενίτιδα των τεστ κρύβεται η λάθος λογική ότι, κατά κύριο λόγο οι μαύροι και Λατίνοι φτωχοί μαθητές δεν αξίζουν τίποτα καλύτερο από το "προκαθορισμένο και πειθαρχημένο πρόγραμμα σπουδών" του Giroux, το οποίο θα προκαλούσε σοβαρές αντιδράσεις από γονείς και μαθητές, αν υιοθετούνταν στα πλούσια προάστια των λευκών.

Παράλληλα, η βασισμένη στα τεστ πολιτική είναι ένας πολύ βολικός μηχανισμός στην υπηρεσία της νεοφιλελεύθερης τακτικής του rollback και του αποδεκατισμού των συνδικάτων των εκπαιδευτικών, ώστε τα δημόσια σχολεία να μετατραπούν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Κοντά στους Ρεπουμπλικάνους, και πολλά υψηλά στελέχη των δημοκρατικών, όπως ο Δήμαρχος Emmanuel και ο Υπουργός Παιδείας του Ομπάμα Arne Duncan, είναι αποφασισμένοι να προωθήσουν την ιδιωτικοποιήση/κορπορατικοποίηση της αμερικάνικης δωδεκαετούς εκπαίδευσης.

Αν από τη μια ενστερνίζονται την άποψη ότι "μόνο τα σχολεία μπορούν να βελτιώσουν τη μοίρα των παιδιών από τα χαμηλότερα ταξικά στρώματα", θέλουν επίσης να διασφαλίσουν ότι αυτά τα σχολεία θα είναι όσο το δυνατόν πιο ιδιωτικά και αυταρχικά, απαλλαγμένα από (μεταξύ άλλων) τα ενοχλητικά συνδικάτα των εκπαιδευτικών, τα οποία εμποδίζουν την λατρεμένη από τις αρχές «ευελιξία», εμμένοντας σε εξοργιστικά πράγματα όπως ο αξιοπρεπής μισθός, οι υλικοί πόροι και το διάλειμμα για όσους εργάζονται σκληρά στην εμπροσθοφυλακή. Το σαδιστικό παιχνίδι του να χρεώνονται οι καθηγητές την ευθύνη για τη χαμηλή απόδοση των φτωχών παιδιών στα τεστ, είναι πολύ χρήσιμο για την πολιτική και τις δημόσιες σχέσεις της απο-συνδικαλιστοποίησης και της ιδιωτικοποίησης, μεταμφιεσμένο σε «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και τα ίδια τα δημόσια σχολεία έχουν καταστεί η τέλεια αιχμή του δόρατος για την ατζέντα των κορπορατιστών, η οποία υπαγορεύει τον αποπροσανατολισμό της δικαιολογημένης λαϊκής οργής για την αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτή η αποπροσανατολιστική λογική φυσικά αγνοεί τον βαθύτερο και καθοριστικό ρόλο της ταξικής διαστρωμάτωσης του έθνους και των σχετιζόμενων με αυτήν φυλετικών διακρίσεων, ώστε να προωθήσει τη λανθασμένη και αντι-δημοκρατική λύση της κορπορατικοποίησης, η οποία μάλιστα πουλιέται σαν «επιλογή» και «ελέυθερη αγορά».

Είναι πολύ λογικό που η δεξιά καμπάνια των Romney-Ryan εξώκειλε σε τέτοιο βαθμό, ώστε φτάνει στο σημείο να εκφράσει την αλληλεγγύη της αστικής τάξης προς τον Rahm Emmanuel, ο οποίος δέχτηκε 12 εκατ. δολάρια κατά την καμπάνια του για τις δημοτικές εκλογές το 2011, από κύκλους υπεράσπισης των χωρίς συνδικαλισμό-τσάρτερ σχολείων.Η καμπάνια του Ομπάμα εύλογα τήρησε αποστάσεις από τη διένεξη του Σικάγο, καθώς προωθεί τη νεοφιλελεύθερη λογική των τεστ και των σχολείων τσάρτερ, που βρίσκονται ακριβώς στην καρδιά της απεργίας.

Παρά τις ανά τετραετία προεκλογικές ακρότητες, το προοδευτικό συνδικάτο των εκπαιδευτικών του Σικάγο είχε το θάρρος να διαχωριστεί από την ατζέντα που θέτει στο στόχαστρο δασκάλους, μαθητές, γειτονιές και την ίδια τη δημόσια εκπαίδευση, και η οποία υποστηρίζεται από τη δικομματική νεοφιλελεύθερση ελίτ. Σύμφωνα με τον προοδευτικό ιστορικό Rck Perlstein από το Σικάγο, η μάχη που έδωσαν οι δάσκαλοι είναι πολύ σημαντική. "Αν το πρώτο κεφάλαιο στην ιστορία της σύγχρονης από τα κάτω μάχης των Αμερικάνων ενάντια στην πλουτοκρατία ήταν οι διαδηλώσεις στο Wisconsin την άνοιξη του 2011, και το δεύτερο κεφάλαιο ήταν τα camps του Occupy το καλοκαίρι του ίδιο έτους", γράφει ο Perlstein, "τότε η αντίσταση του συνδικάτου των εκπαιδευτικών του Σικάγο προς τον Emanuel θα έπρεπε να είναι το τρίτο κεφάλαιο. Ενέπνευσε όλους όσους είχαν απελπιστεί, επειδή είχαν πιστέψει πως οι άνθρωποι ξέχασαν πόσο καλό είναι να αντιστέκονται στις επιθέσεις -και πόσο αποτελεσματικές μπορούν να είναι τέτοιες μάχες". Αυτός δεν είναι και μικρός έπαινος. Ανεξαρτήτως αν ο Perlstein έχει δίκιο (πράγμα που εύχομαι), οι δάσκαλοι του Σικάγο αξίζουν ανενδείαστα την υποστήριξη και τη συμπαράστασή μας.

* Ο Paul Street [www.paulstreet.org] είναι γιος εκπαιδευτικού ενός δημόσιου σχολείου του Σικάγο (Beethoven and Shoesmith Elementary schools) και εργάστηκε ως Διευθυντής Έρευνας της Chicago Urban League από το 2000 ως το 2005. Έχει γράψει πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα εξής: Segregated Schools: Educational Apartheid in Post Civil Rights America (New York: Routledge, 2005) και Racial Oppression in the Global Metropolis: A Living Black Chicago History (New York: Rowman&Littlefield, 2007). Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο paulstreet99@yahoo.com .

... τάδε έφη UNESCO!

21 ώρες διδασκαλίας = 84 ώρες δουλειάς γραφείου
Σύμφωνα με πρόσφατη (2012) μελέτη της UNESCO κάθε ώρα διδακτικού
έργου ενός καθηγητή αντιστοιχεί σε 4 ώρες εργασίας γραφείου!
Αυτό συμβαίνει διότι η δυσκολία μίας εργασίας καθορίζεται κατά βάση από το
πλήθος και τη δυσκολία των αποφάσεων που καλείται να λάβει ο εργαζόμενος
κατά τη διάρκειά της.
Και μαντέψτε ποιο είναι το επάγγελμα στο οποίο ο εργαζόμενος πρέπει να
λαμβάνει συνεχώς σημαντικές αποφάσεις για την πορεία της εργασίας του.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι εκπαιδευτικοί παθαίνουν συχνά υπερκόπωση,
burnout και γενικώς στρεσάρονται πολύ περισσότερο από άλλους
εργαζόμενους.
Τάδε έφη UNESCO...

Μαθητές κυριαρχημένοι

Απαράδεκτο άρθρο που στοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς.

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΒΗΜΑ

 

Η απεργία των δασκάλων έχει ταξικό χαρακτήρα. Δεν εννοούμε ότι έχουν ταξική συνείδηση πιο οξυμένη από των άλλων απεργών. Οι δάσκαλοι κάνουν ζημιά στα παιδιά με συγκεκριμένη ταξική προέλευση, κάνουν ζημιά στους κοινωνικά αδύνατους. Και όταν λέμε πιο αδύνατους δεν εννοούμε μόνο τα λεφτά αλλά όλο το πακέτο, δηλαδή στα παιδιά που δεν έχουν γονείς επιστήμονες ή κουλτουριάρηδες οι οποίοι θα δώσουν ερεθίσματα. Τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων βασίζονται πολύ περισσότερο στον δάσκαλο από όσο τα παιδιά της κυρίαρχης τάξης τα οποία τα οποία έχουν πλεονέκτημα στο πολιτισμικό κεφάλαιο και στα υλικά εφόδια. Ο δάσκαλος που απεργεί τις πρώτες ημέρες της σχολικής χρονιάς αναπαράγει το μοντέλο των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα παιδάκια πάνε να μπουν σε μια σειρά αλλά έρχονται αντιμέτωπα με την άρνηση, την ανακατωσούρα την ακύρωση του σχολικού προγράμματος.
Οι δάσκαλοι λένε ότι απεργούν για ένα καλύτερο μέλλον των μαθητών τους. Λένε ότι απεργούν επειδή στα σχολεία δεν έχουν πετρέλαιο για το καλοριφέρ, γιατί υπάρχουν τα περίφημα «κενά» (τάξεις χωρίς διδάσκοντες) γιατί οι μισθοί τους μειώθηκαν τόσο ώστε ο πρωτοδιόριστος να εισπράττει 640 ευρώ. Το βέβαιον είναι ότι μια απεργία δεν φέρνει τη θέρμανση και η διαρκής αντιπαράθεση με το υπουργείο δεν γεμίζει τα κενά. Οι συνδικαλιστές δάσκαλοι βλέπουν πάντα απέναντί τους έναν εχθρό, που ενσαρκώνεται σε υπουργό Παιδείας. Επιδίδονται κάθε χρόνο στον ίδιο καυγά για τους διορισμούς. Ας προτείνουν εκείνοι μια λύση για την διάθεση του προσωπικού: οι διορισμένοι είναι υπεραρκετοί, ας αναλάβουν οι ομοσπονδίες να κάνουν τις διευθετήσεις. Είναι ανήθικο να σπέρνουν τον πανικό σε μαθητές και γονείς κάθε χρόνο: λένε τώρα ότι λείπουν 6.000 δάσκαλοι και 7.000 άτομα άλλων ειδικοτήτων από τα ολοήμερα σχολεία. Αν όντως τόσες χιλιάδες υπάλληλοι απουσιάζουν αιφνιδιαστικά από το πόστο τους είναι πρόβλημα του σιναφιού και όχι της πολιτικής ηγεσίας εκτός κι αν καταγράφονται φαινόμενα μαζικής εγκυμοσύνης.   
Υπάρχει λόγος που γινόμαστε κακόπιστοι απέναντι στους δασκάλους. Εχουν πάει για δουλειά εδώ και 10 ημέρες, για τις διοικητικές υποχρεώσεις τους. Προγραμμάτισαν την απεργία μόλις τα παιδιά έκαναν τον αγιασμό δηλαδή τα χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης. Εφόσον αδυνατούν να βρουν άλλη μορφή αγώνα πλην της αποχής από τα καθήκοντα θα μπορούσαν να απεργήσουν από την ημέρα που ξεκίνησαν την υπηρεσία μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Οι πιο φανατικοί θα μπορούσαν να θυσιάσουν τον έναν από τους δυο μήνες θερινών διακοπών σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Επέλεξαν όμως την αντικοινωνική αντίδραση_ και δεν αναφερόμαστε στην αναστάτωση για τους εργαζόμενους γονείς που δεν ξέρουν που να τα πάνε τα παιδιά τους. (Κι εδώ βέβαια υπάρχει η ταξική παράμετρος γιατί οι έχοντες οικιακό προσωπικό δεν προβληματίζονται). Μιλάμε για την στέρηση του αγαθού της εκπαίδευσης.
Οι δάσκαλοι διαμαρτύρονται για την εξαθλίωση των δημοσίων υπαλλήλων πλην όμως δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε ως υπαλλήλους. Δεν πατάνε σφραγίδες σε κάποιο γραφείο, δεν μετράνε χρήματα πίσω από κάποιο γκισέ. Είναι ειδική κατηγορία εργαζομένων και οι επιλογές τους είναι καθοριστικές για τη ζωή των μαθητών τους. Μπορούν να τους εμπνεύσουν, να τους ανοίξουν τους ορίζοντες, να τους ανοίξουν τα μυαλά. Μπορούν επίσης να τους αφήσουν ξύλα απελέκητα. Είναι ξεκάθαρο ποια από τις δυο στάσεις είναι προοδευτική και ποια συντηρητική.   

          

 ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 26-9-12.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ

ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

ΣΤΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΕΕ –ΔΝΤ,  ΠΟΥ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ   ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ!

Για διευκόλυνση της συμμετοχής των συναδέλφων στο συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ - ΓΣΕΕ στις 26-9-12 στην ΑΘΗΝΑ, τα σωματεία των εκπαιδευτικών του Νομού μας θα μισθώσουν λεωφορείο.

Ώρα αναχώρησης από τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου 10:00 π.μ.

 

(Τηλέφωνα επικοινωνίας: Μαρδίκης Θεόδωρος:6972028388  Γκριντζιά Καίτη:  6977625684)

και Ηλίας Λέκκας: 6948570510 ,  Άρης Χαρμπίλας: 6947513245,

ΕΠΙΣΗΣ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/9/12 και ΤΡΙΤΗ 25/9/12:

           Στην Κόρινθο στον πεζόδρομο Πυλαρινού και Περιάνδρου μετά τις 6. 30 μ.μ. λειτουργεί το «στέκι» των εκπαιδευτικών. Ενημερώνουμε τους  συμπολίτες μας - καλούμε τους εργαζόμενους στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Α ΄ ΕΛΜΕ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ                        

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Για τους εραστές της τέχνης...

 Υπέροχες πινακοθήκες. Κάντε κλικ σ' έναν πίνακα και θα εμφανιστούν κι άλλα έργα του καλλιτέχνη...

 

Το μεγαλύτερο εικονικό μουσείο του κόσμου!     http://www.mystudios.com/artgallery/

Πυρετός για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών

inSh Δάσκαλοι και καθηγητές εκφράζουν φόβους για κύματα «εξόδου», με αφορμή την αξιολόγηση

 

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΘΝΟΣ

Οσοι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται θετικά θα επιβραβεύονται με μπόνους

Σε αναβρασμό βρίσκονται οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, προκειμένου να προχωρήσουν τις διαδικασίες για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καθώς μέσα στον Οκτώβριο πρέπει να εκδοθεί το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα

Η δεκαμελής επιτροπή που μελετά το θέμα οφείλει να παραδώσει το πόρισμά της στον υπουργό Παιδείας μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2012 και να συντάξει τα ερωτηματολόγια τα οποία θα απευθύνονται στους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, προκειμένου να καταγραφούν οι απόψεις τους.

Παράγοντες του υπουργείου Παιδείας τονίζουν ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει διακριτά χαρακτηριστικά από αυτήν των άλλων δημοσίων υπαλλήλων, αλλά δάσκαλοι και καθηγητές φοβούνται ότι θα οδηγήσει μεγάλο αριθμό συναδέλφων τους στην «έξοδο» από την εκπαίδευση.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πάντως, επιμένει ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, ούτε μπορεί να συνδέεται με την εφεδρεία, αλλά ότι πρόκειται για αξιολόγηση των δομών, των διαδικασιών και του προσωπικού και έχει ως στόχο την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και την απόδοση κινήτρων στους εκπαιδευτικούς για συνεχή βελτίωση της θέσης τους.

Και ο Κ. Αρβανιτόπουλος έχει δεσμευτεί ότι οι εκπαιδευτικοί που θα αξιολογούνται θετικά θα επιβραβεύονται με μπόνους.

 

Μεταπτυχιακά Ειδικής: Μία μπίζνα όπου λίγοι τρώνε πολύ, του Βασίλη Παπαδημητρίου

Μέσα Σεπτέμβρη του 2012, η δροσιά των τελευταίων ημερών δε δείχνει να σβήνει την κάψα όλων όσων ακόμα περιμένουν να πληρώσουν τις θέσεις των αναπληρωτών ΣΜΕΑΕ. Άλλοι ελπίζουν να δουλέψουν για πρώτη φορά, άλλοι για δέκατη χρονιά, όλοι στο ίδιο καζάνι σιγοβράζουμε. Στην επικαιρότητα των αναπληρωτών της ειδικής υπάρχουν δυο τόσο αντίθετα γεγονότα που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να σιχτιρίσεις. Από τη μια οι λίγοι αλλά αποφασισμένοι εκπαιδευτικοί που πιάσανε στον ύπνο το υπουργείο την προηγούμενη βδομάδα και ύψωσαν ανάστημα και ηθικό. Από την άλλη η σιωπηλή πλειοψηφία, η οποία διοχετεύει την αγωνία και το μένος της από τα fora ή παίρνοντας τηλέφωνα όσους πήγαν εκεί. Στη σκέψη όλων πάντως υπάρχει μια συνισταμένη, η απόγνωση από τον ορυμαγδό των μεταπτυχιακών που ιδιαίτερα φέτος έσκασε τόσο βίαια προκαλώντας αξιοσημείωτες αναταράξεις στους πίνακες σχεδόν όλων των ειδικοτήτων.

Σαφώς κανείς δε μπορεί να αρνηθεί σε κάποιον το δικαίωμα της επιμόρφωσης ή της επιθυμίας για ακαδημαϊκή καριέρα, αλοίμονο. Ωστόσο προκαλεί το λιγότερο θυμηδία, αν όχι σπαρταριστό κλαυσίγελο, το γεγονός πως από πέρυσι και ιδιαίτερα φέτος εμφανίζονται μεταπτυχιακά από κάθε γωνιά της  Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ενώ έως σήμερα ήμαστε συνηθισμένοι στα εγχώρια μεταπτυχιακά και σε αυτά της Βρετανίας, ξαφνικά μάθαμε το Τορίνο και τη Σόφια. Μέχρι χθες το Τορίνο ήταν γνωστό μόνο από τη Γιουβέντους και η Σόφια για τους οδοντιάτρους.

Γιατί τόσο τεράστιο ενδιαφέρον για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες έτσι ξαφνικά;

Η απάντηση απλή. Η εξαθλίωση των εκπαιδευτικών και η απουσία προοπτικής έστρεψαν όλους τους πτυχιούχους στον κλάδο της ειδικής αγωγής, εκεί που τους περίμεναν αρχικά μόνο οι ντόποιοι καρχαρίες- μεγαλοκαθηγητάδες των παιδαγωγικών τμημάτων και διάφοροι 'φορείς', όπως η πανταχού παρούσα Ένωση Ελλήνων Φυσικών, η οποία ασχολείται με όλα (κι όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα). Εμφάνισαν ξάφνου τα περίφημα σεμινάρια των 400 ωρών, τα οποία στην αρχή αντιμετωπίστηκαν σκωπτικά. Το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει όταν αυτά τα σεμινάρια έγιναν προσόν διορισμού στην ειδική αγωγή και μάλιστα έφτασαν το 2009 να είναι πιο αναγκαίο κριτήριο και από την προϋπηρεσία! Κάποιοι που είχαν τον τρόπο να πείσουν την τότε ηγεσία του υπουργείου για την αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων σεμιναρίων έβγαλαν πάρα πολλά λεφτά, μιας και δεν υπήρχε πόρτα πανεπιστημιακής σχολής πανελληνίως, που δεν φιλοξενούσε κάθε Σαββατοκύριακο τέτοια σεμινάρια επί 10ωρο ημερησίως. Το αντίτιμο αυτόματα εκτοξεύτηκε φτάνοντας να κοστίζει από 1500 έως και 2500 ευρώ, τα οποία σημειωτέον ούτε στην εφορία δεν εξέπιπταν (παρότι δίνοταν η απόδειξη από το φορέα). Διάφοροι έρχονταν και παρέρχονταν παραθέτοντας 'γνώση', ενώ από κάτω το κοινό πολλές φορές ήταν μονοψήφιο, μιας και η πλειοψηφία μετά την υπογραφή στο χαρτί παρουσιών έφευγε για να απολαύσει το διήμερό του σαν άνθρωποι. Παρόλα αυτά στο τέλος των 400 ωρών όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Οι διδασκόμενοι έπαιρναν το χαρτί και οι υπεύθυνοι των σεμιναρίων το 'μαρούλι'. Το τέλος της κοροϊδίας έλαβε χώρα στις 30-6-2010 με απόφαση της ακατανόμαστης.

Τα αρπακτικά, όμως, είχαν γλυκαθεί και δε θα άφηναν έτσι εύκολα το ψητό. 'Αλλωστε η περικοπή των θέσεων ήδη είχε αρχίσει στη γενική, οι απόφοιτοι και όσοι δεν είχαν προϋπηρεσία είχαν μείνει μετέωροι, οπότε έσπευσαν να δώσουν λύση. Τα μεταπτυχιακά. Αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα το μέσο σε κάποια. Σε άλλα το κόστος δυσθεώρητο (7000 ευρώ). Η ζήτηση τεράστια, επομένως η δουλειά είχε σίγουρα φράγκα. Πολλές σχολές έβγαλαν ΠΜΣ με θέμα την ειδική και ο τόπος γέμισε ειδικούς παιδαγωγούς. Βέβαια παρουσιάζονταν ως ειδικοί παιδαγωγοί ήδη ψυχολόγοι (κάποιοι εξ αυτών παράλληλα ειδικεύονταν και στις διατροφικές διαταραχές), λογοθεραπευτές (μη ρωτάς το γιατί), σεμιναριούχοι, δάσκαλοι, μεταπτυχιακοί παρεμφερών κλάδων και λοιποί συγγενείς. Υπήρχε κι άλλος χώρος, όμως, τον οποίο πρόθυμα έσπευσαν να καλύψουν πανεπιστήμια της φίλης Ευρώπης. Την Βόρεια Ελλάδα ανέλαβε η Σόφια (η αναγνώριση από το ΔΟΑΤΑΠ επίκειται) και τη νότια το Τορίνο (με εξασφαλισμένο το ΔΟΑΤΑΠ). Με κόστος όσο ένα σεμινάριο (2000-2500 ευρώ) σε ένα 9μηνο έχεις μεταπτυχιακό, είτε κάνοντας τα μαθήματα καλοκαίρι είτε κάποια σαββατοκύριακα. Ω του θαύματος, όλοι όσοι φοιτούσαν, κρίνονταν άξιοι τίτλου!

Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε στο φετινό χάλι. Οι δάσκαλοι του Βόλου και του ΠΑ.ΜΑΚ με κύριο πτυχίο στην ειδική υπερπηδώνται από κάποιους δασκάλους που έκαναν μεταπτυχιακό, κι ας είχαν οι δάσκαλοι ειδικής μέχρι και 90 μήνες προϋπηρεσία. Όσοι έκαναν σεμινάρια στη Β'θμια και κατέκτησαν προϋπηρεσία βλέπουν τώρα να υπερπηδώνται από κάποιον με μηδενική προϋπηρεσία αλλά μεταπτυχιακό. Αφήνω στην άκρη τον τραγέλαφο όσων κάνουν 4+ παιδιά για να μπουν πρώτοι στον πίνακα και να δουλέψουν ως...αναπληρωτές έχοντας ως προσόν ένα σεμινάριο, εκεί δε θέλω να φτάσω. Στο μεταξύ οι ύαινες ξερογλύφονται, αφού βρήκαν την επόμενη λεία. Ειλικρινά, μετά το φετινό καραγκιοζιλίκι ποιος έχων προϋπηρεσία λόγω σεμιναρίου, δε θα κάνει του χρόνου τα ίδια μεταπτυχιακά της πλάκας; Αυτό θα οδηγήσει στα επόμενα 2-3 χρόνια να εμφανίζονται όλοι με κάθε λογής μεταπτυχιακό, με συγκεκριμένη προϋπηρεσία και ο πινακας θα κολλήσει! Σε δυο χρόνιο ο υπ' αριθμόν 50 φιλόλογος, θα παραμένει εσαεί 50 λόγω προσόντων& προϋπηρεσίας, εκτός αν τον καβαλήσουν διδακτορικά ή πολύτεκνοι!!! Στο μεταξύ οι ύαινες- που λέγαμε-  θα έχουν λουστεί στο τάληρο υπεξαιρώντας ουσιαστικά και τα τελευταία λεφτά κάθε απεγνωσμένου για δουλειά. Δε θα μου έκανε καθόλου εντύπωση αν άνοιγαν στη συνέχεια βιομηχανία διδακτορικών, όπως έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν με τους υποΜεταπτυχιακά Ειδικής: μια μπίζνα όπου λίγοι τρώνε πολύψήφιους διευθυντές σχολείων.

Δυστυχώς η ειδική αγωγή είναι ένα τσίρκο και τα ουσιαστικά θύματα είναι οι μαθητές.

Ντροπή,ρε...

Βασίλης Παπαδημητρίου

Για την απεργία της Τετάρτης 26 Σεπτέμβρη

του Κώστα Γιαννίρη

Δεν είναι δύσκολο για όσους ζούμε σ’ αυτή τη χώρα να προβλέψουμε τι θα γίνει στην μεγάλη πανελλαδική απεργία στις 26 του  για το νέο πακέτο μέτρων. Μετά από μια μάλλον μειοψηφική συμμετοχή, ένα πλήθος κόσμου θα ψεκαστεί στο Σύνταγμα με δακρυγόνα, τα μέτρα θα περάσουν κανονικά και τα συνδικάτα θα είναι ικανοποιημένα, αφού θα έχουν αντισταθεί «για την τιμή των όπλων». Πώς όμως φτάσαμε, ανεπαισθήτως, να εφαρμόζονται τα πιο αντιλαϊκά μέτρα που έχει εφαρμόσει  σε καιρό ειρήνης το σύγχρονο ελληνικό κράτος και οι απεργίες να γίνονται σχεδόν εθιμοτυπικά; Στην πραγματικότητα, αν κάποια στιγμή απειλήθηκαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, ήταν μάλλον από ανορθόδοξες μορφές κινητοποιήσεων, όπως οι «αγανακτισμένοι» ή τα επεισόδια στις σχολικές παρελάσεις, παρά από τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες λειτουργούν διεκπεραιωτικά, για να μην πούμε κάτι χειρότερο. Προκηρύσσουν τις απεργίες μια - δυο φορές το χρόνο, συχνά κατόπιν εορτής, και αποφεύγουν  τις πολυήμερες κινητοποιήσεις με τη δικαιολογία ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να απεργήσουν λόγω της οικονομικής στενότητας. Ποιος εργαζόμενος όμως δε θα έχανε ένα, δύο και δέκα μεροκάματα, αν ήξερε ότι με αυτόν τον τρόπο θα γλύτωνε μακροπρόθεσμα τα εισοδήματά του, που έχουν εξανεμιστεί μέσα σε δύο χρόνια; Τελικά τα πάντα είναι θέμα διανομής του πλούτου: αν οι εργαζόμενοι δε διαμαρτυρηθούν, θα πρέπει να αρκεστούν στο -πενιχρό- κομμάτι της πίτας που τους σερβίρεται.

Τον τελευταίο καιρό αναδύονται μέσα από την κοινωνία κινήματα και μορφές αυτοοργάνωσης, που παρακάμπτουν τις παραδοσιακές ηγεσίες. Ενδέχεται αυτές οι νέες μορφές πάλης να ξανα-ανακαλύψουν την αποχή από την παραγωγή ως μέσο πίεσης. Στην Ελλάδα έχουμε ίσως ξεχάσει ότι οι απεργίες μπορούν να οργανωθούν από την ίδια την κοινωνία χωρίς τη συμμετοχή της επίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Στην Αίγυπτο αρκετές παράνομες απεργίες σε εργοστάσια πέτυχαν τους οικονομικούς και εργασιακούς τους στόχους την περίοδο 2007-2008. Επίσης τα τελευταία χρόνια οργανώθηκαν από το ΠΑΜΕ απεργίες στην χώρα μας, χωρίς να έχει την πλειοψηφία στα συνδικαλιστικά όργανα, διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Πως θα μπορούσαν όμως οι εργαζόμενοι (και όσοι είναι ακόμα εργαζόμενοι) να πιστέψουν ξανά στη δύναμη της συλλογικής τους δράσης με αιχμή τη συντονισμένη αποχή τους από την παραγωγική διαδικασία; Καταρχάς με συντονισμό των εργαζομένων από διαφορετικές χώρες. Δε θα ήταν πιο αποτελεσματική μια πανευρωπαϊκή, απεργιακή ημέρα δράσης, από τη στιγμή που όλοι οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα; Το διαδίκτυο και τα λογισμικά κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο συντονισμό παρακάμπτοντας τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Μετά από τρεις ημέρες συνεχιζόμενης πανευρωπαϊκής κινητοποίησης η οικονομική δραστηριότητα στην Ευρώπη θα παρέλυε και η πλάστιγγα θα έγερνε υπέρ των εργαζομένων. Από τη στιγμή που η επίθεση που δεχόμαστε είναι πανευρωπαϊκής (τουλάχιστον) κλίμακας, θα πρέπει να απαντήσουμε κι εμείς με τον ίδιο τρόπο. Η σημερινή κατάσταση πολυδιάσπασης των κινητοποιήσεων ανά κλάδο και ανά χώρα εξυπηρετεί μόνο τις κυβερνήσεις και τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Οι ημέτερες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες είναι αναποτελεσματικές και αποκομμένες από τους εργαζόμενους, ξεχνούν ότι οι περισσότεροι κλάδοι δεν μπορούν πια να απεργήσουν υπό την απειλή της απόλυσης,  προκηρύσσουν συνήθως τις απεργίες όταν η αγανάκτηση έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει, εφαρμόζουν όμως με ευλάβεια το «νόμο της Τετάρτης». Ο τελευταίος λέει ότι οι απεργίες πρέπει να προκηρύσσονται μεσοβδόμαδα και κατά προτίμηση την Τετάρτη. Γιατί όμως είναι μεγάλη αμαρτία το να προκηρυχθεί μια απεργία Παρασκευή ή Δευτέρα; Ο στόχος μας δεν είναι να απεργήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι; Ενώ μας έχουνε πάρει τα πάντα και κάποιοι συνδικαλιστές φοβούνται μήπως κολλήσει κανείς την απεργία στο Σ/Κ και πάει τριήμερο. Ε, ας πάει, και λοιπόν; Στο κάτω- κάτω μπορεί να μένει στην επαρχία και να θέλει να έρθει στην πορεία της Αθήνας, πάνσοφοι εκπρόσωποι! Της Αθήνας η απεργιακή συγκέντρωση θα μετρήσει και όχι του Αιγίου, έτσι κι αλλιώς. Η πλουτοκρατία εφαρμόζει όλα τα μέσα εναντίον μας, συμπεριλαμβανομένου και του ψυχολογικού, οικονομικού και χημικού πολέμου κι εμείς ανησυχούμε μήπως πάει κανένας απεργός στην παραλία!

Ακόμα κι έτσι, θα απεργήσουμε στις 26 του Σεπτέμβρη, η κατάσταση δεν πάει άλλο και το ξέρουν κι αυτοί. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι με όλες αυτές τις μειώσεις έχουμε τώρα πια ένα σημαντικό όπλο στα χέρια μας: Κανείς δε σώζεται πλέον με τα 30 ευρώ που θα μας αφήσει η εφορία από το μεροκάματο της Τετάρτης…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ

Σχετικά με το ωράριο εκπαιδευτικών που διατίθενται στην Α/θμια Εκπ/ση

Σχετικά με το ωράριο των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που διατίθενται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση σας ενημερώνουμε ότι ισχύει το ωράριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (21 ώρες, με ανάλογη μείωση με τα έτη υπηρεσίας).

Αυτό αποδέχεται ουσιαστικά και το Υπ. Παιδείας με το έγγραφό του 82954/Δ2/18-7-12 (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2012/09/egk180912.pdf),

αλλά και συνάγεται από τη γνωμοδότηση του καθηγητή Νομικής του ΑΠΘ κ. Α. Καζάκου: «σε περίπτωση προσωρινής (μερικής ή εξ ολοκλήρου) «διάθεσης» εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, χάριν εξυπηρέτησης υπηρεσιακών αναγκών και συμπλήρωσης του υποχρεωτικού τους ωραρίου,[1] τα πρόσωπα αυτά διατηρούν το υποχρεωτικό ωράριο της πρώτης, όπως αυτό κλιμακώνεται ανάλογα με τον χρόνο υπηρεσίας τους». (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2012/09/gnwm180912.pdf)

[1] Ως τέτοιο νοείται το προβλεπόμενο για την δεύτερη βαθμίδα εκπαίδευσης, το οποίο αποτελεί κατ’ αρχήν και την πραγματική βάση εφαρμογής της ειδικής διάταξης που θεσπίζει τη δυνατότητα της ως άνω «διάθεσης» και δε δύναται να μεταβάλλεται εκ των υστέρων μετά τη συντέλεση υπηρεσιακής μεταβολής, η οποία γίνεται ακριβώς προς το σκοπό συμπλήρωσης του ωραρίου της βαθμίδας στην οποία υπάγεται ο υπάλληλος.

Μπορείτε να δείτε το σχετικό αρχείο σε μορφή pdf … εδώ

Μπορείτε να κατεβάσετε τη Γνωμοδότηση σχετικά με το Ωράριο των Καθηγητών που διατίθενται στην Α’θμια Εκπαίδευση … εδώ

Μπορείτε να κατεβάσετε τη σχετική Εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας … εδώ
ΟΛΜΕ