ANTAΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΘΕΜΑ:     Διοίκηση και κυβερνητικός συνδικαλισμός αναζητούν τη δεοντολογία

     Με λύπη μας είμαστε αναγκασμένοι να επανέλθουμε στο ίδιο θέμα αλλά η δεοντολογία και η συνδικαλιστική ηθική μας υποχρεώνουν να το κάνουμε.

   Θεωρούμε ΑΠΑΡΑΔΕΧΤΟ και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ το όλο κείμενο –απάντηση του Διευθυντή Εκπαίδευσης για τους ακόλουθους     λόγους:

1.    Διαστρέβλωση της αλήθειας.

      Η γραπτή πρόσκληση του Διευθυντή ανέφερε ότι «στο περιθώριο εργασιών της Συνέλευσης» θα γινόταν η σύσκεψη και όχι με το πέρας των εργασιών.

2.    Αποτίμηση της συνδικαλιστικής πρακτικής.

            Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραλογισμόν……….

      Ο διευθυντής ομιλεί ως  στέλεχος διοίκησης ή ως εκπρόσωπος συνδικαλιστικής παράταξης; Αν ομιλεί ως Διευθυντής δε δικαιούται να αξιολογεί τον τρόπο λειτουργίας των συνδικαλιστικών παρατάξεων. Αν ομιλεί ως στέλεχος παράταξης έχει κάθε δικαίωμα να αρθρώνει αυτό το λόγο στον ανάλογο χώρο. Εκεί θα λάβει και τις ανάλογες απαντήσεις για το ποιες παρατάξεις  με συνέπεια υπηρέτησαν και υπηρετούν τον κυβερνητικό συνδικαλισμό προκαλώντας αισθήματα απαξίωσης στους συναδέλφους.

3.    Συμπεριφορά απέναντι στην Αντιπρόεδρο του Συλλόγου 

    Το να κάνει παρέμβαση η Αντιπρόεδρος του Συλλόγου δεν είναι θέμα μεγαλοψυχίας του Διευθυντή αλλά αναφαίρετο δικαίωμα εκπροσώπου του Συλλόγου. Κατά απαράδεχτο τρόπο  ερμηνεύεται και η στάση των Διευθυντών, ότι δηλαδή προσήλθαν με δική τους θέληση-αφού είχε βέβαια προηγηθεί η έγγραφη πρόσκληση του Διευθυντή.  Στο σημείο αυτό καλούμε και τους συναδέλφους διευθυντές να προβληματιστούν γιατί « οι καιροί ου μενετοί». Τέτοιες συμπεριφορές προλειαίνουν το έδαφος για να ετοιμάσουμε Διευθυντές αποκομμένους από τα συμφέροντα του κλάδου και πρόθυμους διεκπεραιωτές των όποιων επιλογών της διοίκησης .

4.    Διοικητικός συνδικαλιστικός λόγος

     Οι δύο τελευταίες παράγραφοι της επιστολής αποκαλύπτουν και τα πρότυπα της συνδικαλιστικής πρακτικής που επιθυμεί ο Διευθυντής:

•    Συνδικάτο –παράρτημα της διοίκησης

•    Συνδικάτο –πρόθυμο να βάλει πλάτη στις όποιες επιλογές της διοίκησης

      Και έχει δίκιο!  Τον δικαιώνουν οι παρατάξεις που πρόθυμα υπηρέτησαν αυτές τις πρακτικές και τώρα -σε αυτήν την κοσμοχαλασιά που ζούμε- δέχονται να λειτουργούν ως συνδικαλιστικό δεκανίκι της διοίκησης.

      Για τους διαχρονικούς υπηρέτες του κυβερνητικού συνδικαλισμού δανειζόμαστε την πένα του Ιωάννη Βηλαρά.

      Όσο για μας, εδώ θα σταθούμε. Σταθεροί υποστηρικτές του δίκιου και της αξιοπρέπειας του δασκάλου…..

 καλόγερος και διάβολος αδέλφια διδυμάρια
και σαν αδέλφια καρδιακά τηρούν δουλειά καθάρια.
Του Σατανά τα έργατα, δουλειές του καλογέρου,
και διαβολιές του άγιου, σκοτούρες του δευτέρου.
Του ενός τα τεχνουργήματα ο άλλος έχει δρόμο
και σ’ όσα κι αν εργάζονται, κοινόν κρατούν το νόμο.
Δεν βλέπεις πως σε όλα τους δεν θέλουν να χωρίζουν,
μόνε κι οι δυο απαράλλαχτα σαν κόρακες μαυρίζουν; (…)
Φυλάγου οχ τον καλόγερο και κάμνε το σταυρό σου,
καθώς τον ίδιο διάβολο αν έβλεπες εμπρός σου

’Εκπαιδευτικοί εν δράσει’’

Απάντηση σε επιστολή διαμαρτυρίας

                                                                                              Κόρινθος, 07.12.2011 
                                                                                              
                


ΘΕΜΑ: « Απάντηση σε επιστολή διαμαρτυρίας »

Σε απάντηση σχετικής επιστολής σας αναφορικά με την ενημερωτική σύσκεψη Διευθυντών σας γνωρίζουμε ότι οι Διευθυντές – ντριες των σχολείων κλήθηκαν σε προαιρετική συνάντηση με τη λήξη των εργασιών της Γ.Σ. όπως επιβεβαίωσα και στην τοποθέτησή μου από το βήμα της Γ.Σ.

    Οι συνάδελφοι Διευθυντές συγκεντρώθηκαν περί ώρα 12:00 στο ισόγειο των Γραφείων της Υπηρεσίας μας και ζήτησαν να ξεκινήσει η συνάντησή μας η οποία άρχισε  για το λόγο αυτό περίπου στις 1:00 μ.μ, ενόσω περίμεναν εκεί άπρακτοι.

    Γνωρίζουμε ότι την ώρα εκείνη στην αίθουσα διεξαγωγής της Γενικής Συνέλευσης  βρίσκονταν ελάχιστα άτομα και κατά συνέπεια θα πρέπει να αναζητήσετε αλλού τα αίτια του σχόλιου σας  ότι «οι αιρετοί του Π.Υ.Σ.Π.Ε και ο πρόεδρος του Συλλόγου αναφερόνταν σε άδεια καθίσματα» αφού ο αριθμός των Διευθυντών αποτελεί ελάχιστο τμήμα των μελών του Συλλόγου σας.

    Όσον αφορά στην απαξίωση της αντιπροέδρου του Δ.Σ σας γνωρίζουμε ότι ουδέποτε συνέβη αυτό αλλά αντιθέτως της επετράπη να διακόψει τη συνάντησή μας και να εκφράσει ανεμπόδιστα τις αντιρρήσεις της. Εκτός βέβαια και αν απαξίωση εννοείτε την απάντηση του συνόλου των παρευρισκομένων Διευθυντών ότι προσήλθαν στη συνάντηση μας με τη δική τους θέληση και από τους οποίους κανένας δεν προθυμοποιήθηκε να την ακολουθήσει σε μια άδεια Γενική Συνέλευση.

    Λυπάμαι που πιστεύετε ότι συνάδελφοι Διευθυντές προσήλθαν «από φόβο  στη δική μου εξουσία!» υποτιμώντας έτσι τη νοημοσύνη τους.

    Το να καταγγέλετε τις παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας ή κανονισμών είναι δικαιωμά σας αρκεί αυτές  να ανταποκρίνονται στην αλήθεια και να μη γίνονται ως επικοινωνιακά «παιχνίδια».

    Επιπλέον  σας επισημαίνουμε ότι πρέπει να επιδιώκεται η ουσία την οποία θέλουν και επιζητούν οι συνάδελφοι και η επίλυση των προβλημάτων και όχι η συνδικαλιστική παραταξιακή τυπολατρεία του «φαίνεσθαι» την οποία απαξιώνουνν οι εκπαιδευτικοί, γεγονός που πρέπει να προβληματίσει όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις πριν προβαίνουν σε αφορισμούς και πρόσκαιρα επικοινωνικά οφέλη.
   
                                                                                 Ο Δ/ντής Π.Ε. Κορινθίας


                                                            Παπαγεωργάκης Παναγιώτης                                                         
             

Ανοικτή Επιστολή στους Συνάδελφους της ΠΑΣΚ

Συνάδελφοι της ΠΑΣΚ,
Μπράβο σας.   Τα θερμά μας συλλυπητήρια. 

Καταφέρατε την ημέρα της Γενικής Συνέλευσης να θέσετε  στους συναδέλφους το δίλημμα:  διοίκηση ή συνδικάτο?

Σας καταγγέλλουμε:

 για την συγκατάθεση σας και την απουσία  ενημέρωσης  της παράταξης μας,  όπως οφείλατε,  στην απόφαση της διοίκησης  για συγκέντρωση των συναδέλφων διευθυντών στις  12.00 μμ  και ημέρα Τακτικής Γενικής Συνέλευσης του κλάδου.

 για την ακύρωση απόφασης του Δ.Σ. η οποία, θυμηθείτε, πάρθηκε κατά πλειοψηφία  –άρνηση συμμετοχής σε συνάντηση των διευθυντών των σχολείων με τον διευθυντή εκπαίδευσης  μέρα συνδικαλιστικής άδειας και ακύρωση της απόφασης του.

 για σκόπιμη απόκρυψη συμφωνιών με την διοίκηση

 για τη διχασμένη εικόνα που παρουσιάζετε: ως ταλαιπωρημένοι και προδομένοι οπαδοί και συγχρόνως ως συμπράττοντες στην υπονόμευση των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων.

Σας εγκαλούμε να συνέλθετε   και   να ταχθείτε στη μεριά των συναδέλφων ανταποκρινόμενοι με συνέπεια και χωρίς παλινδρομίες στο θεσμικό σας ρόλο.

Από μηχανής θεοί δεν υπάρχουν !!!

Η λύση του δράματος βρίσκεται στη δική μας αφύπνιση.

Καταγγελία

                                                                                                                            Κόρινθος 14-11-2011
Κύριε  Δ/ντή της Εκπαίδευσης
Μας εξέπληξε το γεγονός ότι αποφασίσατε την ημέρα της Γενικής Συνέλευσης του Κλάδου-ήδη οι συνάδελφοι θα τελούσαν σε συνδικαλιστική άδεια- να τους καλέσετε σε συνάντηση για ενημέρωση διοικητικών θεμάτων με την επιχείρημα να μην ξανάρχονται από μακριά.

Σας ερωτούμε,  είναι δυνατόν να παρακάμπτετε το δικαίωμα των συναδέλφων για λόγους  διοικητικούς?   Βέβαια δεν ήταν υποχρεωτικό, αλλά εσείς,  πιστεύετε ότι δε  θα πειθαρχούσαν σε εντολή–κάλεσμα  του Δ/ντη τους?

Στο κάλεσμα του Δ.Σ. του συλλόγου να ακυρώσετε αυτήν τη συνάντηση μας απαντήσατε,  στα πλαίσια της Γ.Σ.,  ότι θα ισχύσει στο περιθώριο της Συνέλευσης και μετά το τέλος  αυτής.  Και όμως, την ώρα που εσείς συγκεντρώνατε τους συναδέλφους  Δ/ντες των σχολείων, οι αιρετοί του ΠΥΣΠΕ και  ο  Πρόεδρος του Συλλόγου αναφερόντουσαν αντίστοιχα  σε άδεια καθίσματα  για  αποφάσεις του ΠΥΣΠΕ και  για  πεπραγμένα του Δ. Σ. Διότι  Κ. Δ/ντα στις 12.00 μ.μ. είχατε ξεκινήσει την ενημέρωση σας.

 Μέχρι στις 11.40 η Συνέλευση είχε κόσμο πάνω από τις προσδοκίες μας,  άλλωστε οι συνάδελφοι χαιρέτησαν την απόφαση του Δ.Σ. - η οποία ήταν κατά πλειοψηφία, μόνο μέλος της ΔΑΚΕ δεν συμφώνησε-  να τους καλέσει να μη συμμετέχουν  στη  συνάντηση.  Όμως,  οι παλινδρομίες των συναδέλφων της ΠΑΣΚ και ο φόβος της δικής σας εξουσίας δεν τους άφησαν πολλά περιθώρια !

Και επιπλέον, όταν η αντιπρόεδρος του Δ.Σ.   έκανε παρέμβαση στην αίθουσα που ενημερώνατε,  απαξιώσατε αυτήν και κατ’ επέκταση τον Κλάδο και  το Συνδικάτο
.
Σας δηλώνουμε,  ότι  ο  έλεγχος της διοίκησης είναι υποχρέωση και καθήκον του συνδικαλιστικού κινήματος και της συλλογικής δράσης. Είναι ο δρόμος για τη δημοκρατία και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων. Αν αυτή σταματήσει, τότε θα οδηγηθούμε ακόμα πιο γρήγορα στον σύγχρονο Μεσαίωνα που κάποιοι επιδιώκουν να φέρουν. Με τη δράση μας  αυτή,  υπηρετούμε τα δικαιώματα των συναδέλφων  και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.

‘’Εκπαιδευτικοί εν δράσει’’

Προς τους κυβερνώντες τα ενενήντα τελευταία χρόνια

Απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου
Υπάλληλοι των τοκογλύφων
Ξεπουλητάδες
Αγοραίοι πολιτικάντηδες
Δοσίλογοι
Μεταποιητές ιδεών ,ελπίδων και αγώνων
Κηφήνες
Πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας
Κουτοπόνηροι  ψευδοί  μεγαλοσυνδικαλισταράδες
Καλοταϊσμένοι μεσάζοντες
Μπουκωμένοι μικροδιανοητές
Μισθωμένοι  δημοσιογραφούντες
Ντοπαρισμένοι μισθοφόροι
 Παλαμακιστές  οπαδοί με το αζημίωτο,
 Θρασύμια,
 Κουκουλοφόροι,
Κρανοφόροι  σαδομαζοχιστές,
Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού,
Εθνικοί σκουπιδιαραίοι , όπως τους ονόμαζε ο Dickens, 
αυτοί μας κυβερνούν , αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί  ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων, αυτοί επιβάλλουν την βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.
Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόιτσεμπανκ, τα πεζοδρόμια της Γουόλστριτ ,  ο προθάλαμος της λέσχης Μπιλντεμπέργκ, , η αίθουσα αναμονής της Γκόλντμαν Σαξ,  οι διάδρομοι του οίκου Μούντυς, τα στούντια των καναλιών, τα ακριβά φαγάδικα,     οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής  και παρεμπιπτόντως, ο καφενές του παλατιού του Όθωνα , που στην κάλπικη δημοκρατία τους τον βάφτισαν Κοινοβούλιο.
Ακόμα και αυτά υποθήκευσαν
Στο όνομα ενός χρέους που από το 1990 έχει αποπληρωθεί  μιάμιση φορά, Η χώρα μας ξεπουλήθηκε
 Το μνημόνιο, η δανειακή σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο και η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης της χώρας, οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων, ισοπέδωσης του κόστους  της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και  σάκοι του μποξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό.

Με απλά λόγια φτώχεια, ξύλο και απόγνωση
Απ’ όλα αυτά κρατείστε  την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο διαμέρισμα Αττικής, οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο από την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε, η μάνα είναι άνεργη και το ψυγείο άδειο, ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε , με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος,  υ π ο σ ι τ ι σ μ ό,  την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα και στη φωνή του αντιπροέδρου και του ειδικού επί των Οικονομικών.

Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς
δεν είμαστε υπήκοοι της τρόικας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα, δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δοσίλογους,  δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει
Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων , πατρίδα μας είναι ο τόπος μας        και τα παιδιά μας, το ψωμί τους , η ελπίδα τους και το δικαίωμα τους να ονειρεύονται.
Εμπρός για το μεγάλο ξεσηκωμό, εμπρός τώρα  για τη μεγάλη ανατροπή.

(Κείμενο που διαβάστηκε από τους «Εκπαιδευτικούς εν Δράσει» στην Γ. Συνέλευση ,δανεισμένο από την συνάδελφο Νίνα Γεωργιάδη της Α΄ΕΛΜΕ Καλύμνου)

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

«Ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα, γίνεται αλήθεια.»
«Η ελευθερία στις καπιταλιστικές κοινωνίες λίγο πολύ παραμένει αυτό που ήταν στις αρχαίες Ελληνικές δημοκρατίες: Ελευθερία για ιδιοκτήτες σκλάβων.»
Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοβ (Λένιν)
Συνεχίζεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση το πλιάτσικο που ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων από τους ξένους αλλά και ντόπιους σύγχρονους λυκανθρώπους που τρέφονται με το χρήμα, προσκυνούν το χρήμα και έχουν για θεό τους μόνο το χρήμα.

Λεηλατούν και φοβίζουν, γκρεμίζουν και εγκαταλείπουν,  όπως κάνουν όλοι οι κατακτητές όταν τα μαζεύουν και φεύγουν.

Αρπάζουν όσο μπορούν περισσότερα ικανοποιώντας έτσι την επιθυμία τους για μεγαλύτερο κέρδος και ταυτόχρονα λεηλατούν για να μην μπορούν εύκολα αυτοί που μένουν πίσω να τους κυνηγήσουν και να τους πάρουν τα κλεμμένα.

Όλα τα μέτρα που παίρνονται εδώ και δύο χρόνια από την κυβέρνηση με την πλήρη στήριξη των γνωστών « υπεύθυνα αντιπολιτευόμενων» πολιτικών κομμάτων στοχεύουν , όχι στο να σωθεί η χώρα ( την οποία κυβερνούσαν οι ίδιοι τα τελευταία 40 χρόνια), αλλά στο να διευκολύνουν την κλοπή και τη λεηλασία των εισοδημάτων των πολιτών.

Όταν οι κατακτητές καίνε και καταστρέφουν, υπάρχουν πάντα εκείνοι που πιστεύουν πως η καταστροφή δεν θα τους αγγίξει και τηρούν στάση αναμονής, μέχρι να διαπιστώσουν γυρνώντας πίσω τους, πως ο κατακτητής μπήκε από την πίσω πόρτα και έκαψε και το δικό τους σπίτι, αφού πρώτα πήρε ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα σ’ αυτό.

Ο Παντελής ήταν ένας από εκείνους.

Εδώ και 25 χρόνια δούλευε ως υπάλληλος γραφείου στην ίδια τεχνική εταιρία. Ήταν μία από αυτές που «ανακατευόταν» με δημόσια έργα.
Εντάξει, ο μισθός του δεν ήταν αυτός που έλεγε η σύμβαση, αλλά ο Παντελής δεν έδινε σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες. Τα ένσημά του ήταν κι αυτά λιγότερα, όμως ούτε αυτό τον ένοιαζε γιατί το αφεντικό του ήταν καλός άνθρωπος, τόσο που έγινε νονός του μοναχογιού του. Κάποιες φορές καθόταν στη δουλειά και μια δυο ώρες παραπάνω, αλλά ποτέ δεν καταδέχτηκε να ζητήσει παραπάνω χρήματα. Ούτε και το αφεντικό του και κουμπάρος του, βέβαια, προθυμοποιήθηκε ποτέ να του δώσει κάτι παραπάνω.

Άλλωστε ο Παντελής ήταν έντιμος άνθρωπος.

«Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή…»

Πάντα πίστευε πως ο δημόσιος τομέας δεν λειτουργούσε σωστά. Δεν ήταν ο μόνος. Και το αφεντικό του και κουμπάρος του, το ίδιο πίστευε. Ειδικά κάθε φορά που έπρεπε να δώσει κάποιο μπαξίσι για να πάρει κάποιο έργο, όλο το δημόσιο, από τα κτίρια μέχρι τους ανθρώπους, το έβγαζε άχρηστο.

Έμενε στο σπίτι που του είχε αγοράσει ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, οπότε είχε γλυτώσει, τουλάχιστον, από το ενοίκιο και δεν είχε και θηλιά στο λαιμό του τις δόσεις κάποιου δανείου.

Έτσι κατάφερε να σπουδάσει το μοναχογιό του χωρίς πολύ μεγάλες δυσκολίες.

Όταν τελείωσε, τον πήρε από το χέρι και πήγαν μαζί στο γραφείο του υφυπουργού, με σκοπό να μπορέσει να βρεθεί στο δημόσιο, μια θέση και για το γιο του. Να μην περνάει κι ο γιος του αυτά που περνάει εκείνος τόσα χρόνια στη δική του τη δουλειά. Όμως εξακολουθούσε να πιστεύει πως ο δημόσιος τομέας δεν λειτουργούσε σωστά.

Δεν ήταν ο μόνος. Και ο υφυπουργός το ίδιο πίστευε.

Ξεκίνησε κι ο γιος του να δουλεύει, όλα κυλούσαν ήρεμα και ειρηνικά μέχρι που άρχισε να καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά.

Το αφεντικό του όλο και καθυστερούσε να τον πληρώσει, δεν έβγαινε, του έλεγε και του ζητούσε να δείξει κατανόηση και να κάνει υπομονή. Θερίζει η ανεργία του έλεγε.

Τι να κάνει κι ο Παντελής. Δέχτηκε και τη μείωση στο μισθό του και στα ένσημά του. Βλέπεις, ήταν και η δόση του αυτοκινήτου που έκανε δώρο στο γιο του. Καλύτερα λιγότερα, παρά καθόλου, σκέφτηκε και ένας περίεργος φόβος άρχισε να τον κυριεύει.

«… έντρομε, άβουλε, συ φασουλή…»

Μια μέρα έπεσε πάνω σε μια διαδήλωση κάποιων απολυμένων συμβασιούχων. Ο Παντελής ποτέ δεν συμμετείχε σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Είχε την άποψη πως αν είσαι καλός στη δουλειά σου δεν έχει να φοβηθείς τίποτα. Για το μόνο που μπορούσε να παινευτεί με σιγουριά ήταν το πόσο καλά έκανε τη δουλειά του.

Μια μέρα το αφεντικό τού ανακοίνωσε πως δεν θα τον χρειαζόταν για όλες τις μέρες της εβδομάδας και ότι θα έπρεπε να γίνει και ανάλογη μείωση στο μισθό. Αν δεν δεχόταν θα έπρεπε να απολυθεί και το αφεντικό είχε έτοιμο τον αντικαταστάτη του.

Η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια του. Ήταν δυνατόν να βρισκόταν κάποιος που να έκανε τη δουλειά καλύτερα από τον ίδιο;

Επέστρεφε από τη δουλειά με τα πόδια. Καθώς βάδιζε, έτυχε πάλι να πέσει πάνω σε μία άλλη διαδήλωση. Άκουσε τα συνθήματα και κατάλαβε πως κάτι κακό είχε συμβεί στον τόπο.

Άρχισε για πρώτη φορά να καταλαβαίνει τη λέξη «δίκιο», ίσως επειδή για πρώτη φορά κατάλαβε τη λέξη «αδικία».

Άρπαξε, χωρίς πολύ σκέψη, μια κόκκινη σημαία και έγινε ένα με το πλήθος.

Για τον ίδιο είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που σταματάει όταν έρθει η δικαίωση.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει ήδη και για όσους μας «κυβερνούν» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αντιλαμβάνονται ότι σύντομα θα ακουστεί το «μηδέν» της αντίστροφης αρίθμησης. Γι’ αυτό τρέχουν να προλάβουν να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορέσουν.

Ήγγικεν η ώρα! Τώρα πρέπει να μπορέσεις Δάσκαλε - Πρέπει να μπορέσεις!

Αρθρογράφος: ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗΣ



Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους δασκάλους του γένους ή καλύτερα των γενών που βρίσκονται στη χώρα.
Διότι την ώρα κατά την οποία ο πόλεμος έκρουσε την πόρτα μας εφευρίσκουν διάφορες προφάσεις εν αμαρτίαις.
Όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης άλλος μετράει τα αργύριά του, άλλος ξορκίζει το κακό, άλλος το ρίχνει στις ψαλμωδίες και τις ρητορείες.

Όμως οι δάσκαλοι είναι άλλο πράγμα. Γνωρίζουν από τις ανάγκες της επιστημοσύνης τους διδάσκουν ιστορία και πολιτική και Δημοσθένη κι Αισχύλο. Αφηγούνται στη νέα γενιά την ιστορία της Αντιγόνης και τη σύγκρουσή της με τον Κρέοντα.

Σκηνοθετούν τον Προμηθέα όταν τον σέρνει στον Καύκασο το κράτος και η βία. Αναλύουν το ταξίδι και το ρίσκο του Οδυσσέα
.Υπογραμμίζουν τη θυσία του Λαμπράκη, του Πέτρουλα, του Τεμπονέρα και κλείνουν ευλαβικά το γόνατο στον Άρη Βελουχιώτη και το Νίκο Μπελογιάννη.

Ύστερα απ’ όλα αυτά μετράνε και ξαναμετράνε το ισχνό τους εισόδημα και λένε «δεν μπορώ».
Να μπορέσεις δάσκαλε!Να πιστέψεις, να οργανωθείς και να μπορέσεις. Να βρεις νερό κάτω από τους δρόμους, να κηρύξεις ανυπακοή και αντίσταση, να θυμηθείς την ιστορία του τόπου και να δώσεις όραμα στους μαθητές σου.

Δάσκαλος που δε διδάσκει με το παράδειγμά του είναι άχρηστος κι ανάξιος του ονόματός του.
Δάσκαλος που δεν είναι ακλόνητος φάρος είναι ασύμβατος με τις ανάγκες της εποχής.

Κοιλοπονάει η χώρα• βοήθα την...

Στιγμές απο το Στέκι των Εκπαιδευτικών

Γράμμα αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών

Φτάνει πια ξεχείλισε το ποτήρι. Το βαρέλι δεν έχει πάτο!
Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, αύριο θα είναι αργά.
Το μόνο όπλο που έχουμε στα χέρια μας είναι να είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι σ ένα κοινό αγώνα .
Δεν πρέπει να αφεθούμε άλλο στα χέρια αυτών που μας έφτασαν ως εδώ. Αρκετά τους εμπιστευτήκαμε τη ζωή μας ,ελπίζοντας πως θα αγωνίζονταν γι’ αυτό που τάχθηκαν.
Το πούλησαν όμως για έναν παρά ,δυστυχώς και μας μαζί !!
Και εμείς;  Εκεί στη μέση στο πέλαγο, σαστισμένοι , απελπισμένοι , οργισμένοι και μόνοι!
Μας φαίνονται μεγάλοι, γιατί είμαστε σκυφτοί!

Εμείς, οι εκπαιδευτικοί, έχουμε υποχρέωση να αποδείξουμε στην πράξη  -ανατρέποντας τη σύγχρονη χούντα που βιώνουμε- ότι για τα παιδιά του απολυμένου ,του άνεργου , του μετανάστη, του αγρότη, του εργαζόμενου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ,είναι αναφαίρετο δικαίωμα η πρόσβαση σε μια δημόσια, δωρεάν, δημοκρατική παιδεία, σε μια κοινωνία αξιοπρέπειας και ίσων ευκαιριών.

Μπορούμε όλοι μαζί να αντισταθούμε ανεξάρτητα πλέον από τα καλέσματα των φαρισαίων που  μας οδηγούν  εσκεμμένα  στο γκρεμό .
Εγκαινιάζουμε  το περίπτερο των εκπαιδευτικών και θα βρισκόμαστε εδώ συχνά  για όλο τον κόσμο, συνοδοιπόροι, να ενημερώνουμε ,να συζητάμε, να συν-διαμορφώνουμε τρόπους ,άρνησης, αντίδρασης και αντίστασης .
 
Ο ελεύθερος χρόνος είναι δικός μας και επιλέγουμε:
πραγματική ενημέρωση και όχι τη χειραγώγηση των  ΜΜΕ 
συμμετοχή αντί  απομόνωση
αγώνα αντί  υποταγή
ενότητα αντί διάσπαση
θάρρος αντί  φόβο
ελπίδα αντί  απόγνωση
απόφαση αντί αναβολή  
δράση αντί απάθεια

Η δημόσια και δωρεάν παιδεία  δεν είναι αγαθό για κατάργηση
Η πατρίδα δεν πωλείται
Το μέλλον μας  δεν παζαρεύεται
Η αξιοπρέπεια δε θυσιάζεται

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΧΙ!!!

‘’Εκπαιδευτικοί εν δράσει’’
Είμαστε πανταχόθεν περικυκλωμένοι από έναν Κύκλωπα που τον λένε Ψέμα και που περιμένει τον Οδυσσέα να του βγάλει το κτηνώδες του Μάτι. Και ο Οδυσσέας δεν είναι άλλος παρά όλοι εσείς. Εμείς όλοι, οι αντίθετοι σ' αυτόν το σάπιο κόσμο που μας πνίγει.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

 Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας, πέρασαν 71 χρόνια.

 Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία από την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά.

 Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα Ευρώ.

 Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και στούκας, απλώς, μας πουλάνε τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδιά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω από το πλαφόν που έχει καθοριστεί  στις Βρυξέλλες.

 Χιλιάδες οι άνεργοι.. Η  βιομηχανία και η μεταποίηση πέφτει σαν τραπουλόχαρτο.. Οικονομικά τζάκια, αφού ξεζούμισαν τον εργάτη, το μετανάστη, τον ελαστικό τετραωρίτη, μεταφέρουν σαν ύαινες, που οσμίζονται το αίμα, τα εργοστάσιά “τους” στις διπλανές χώρες των φτηνών χεριών.

Και εμείς; Τι περιμένουμε;

Ότι οι κουφοί, παραχωρήσεις θα μας κάνουν ??

  Ε, λοιπόν, να το καταλάβουν!!  Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων!

Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας, που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν  και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων.

 Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους, την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας.

Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά  δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.

  Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα. Κάθε Μινώταυρος και κάθε Λαβύρινθος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

  Μόνη προοπτική για τον εργαζόμενο λαό, είναι η οργάνωση και το δυνάμωμα των αγώνων του. Ας δώσουμε ενεργητικά τη συμβολή μας γι’ αυτό το σκοπό.

Όλοι στον αγώνα.

Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων. Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες των ανθρώπων.

Φτάνει να δούμε ποιοι είναι σήμερα οι εχθροί μας. Οι εχθροί του λαού και της πατρίδας μας.

ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ